Di Geṿagṭe ḳinder fun der shṭeyntsayṭ

ק{ס צ/עג עמוז אעפ19ד660 .ע )א סא
2תתטד,א תענ{ז 9' אעצעםס}6841ס װפ1פמפזצ

צ+צ תג עפמ1;זן 4עפ19נ תפצ 8 1611ם 6עמעממ92126 אע צתע 51
9 סא

2621 ש8ג) 101

161600-261418 קיסטו {

2

צם דאט) א06סט מפושס1ץ, 41,א110/או

9 499,461 1א , 91 .1111 2411

וט 1אתס צ3060 מפוספנצ א א10ד, א
9 455,461 21 , 91 אט 1 זא גע

0. 24/אזמ191160םמזצ | 250-4900 413

3)ע0. עם די אע 6086סספ8םפנפמזצ. צצטצטֵע

ת8ת1 װמסע שסאזסאשע װמסןא,זא
+צצ4א אממזז תפ1וממנצ ,1611 טסאעםטז8מז2עפ אתע3עע1פ
נצם מתמעמזצסעע פ45א חע

171 0186 .ם 1006 1
1סחס1ש1 הזטססז:) 160 6 4716/
{ד/גנזדם 1 דדם1זוט4זג) זזוסוזזןוספ 1106
1 1ז111/90/10 .3 0ז0טז0 00 100016
//101608 1010
06 1406
1ז10111160110 170180118 14191160118
71 .ט /16
//111118סזס 1 װסם 0016 ווחזחפ

1ז10111160110 9ז0ט106111 160116116 חחום שזזהם
2 עס פפאחזתע מאא פאעטזאעזא זא

60116:) 3000 װ/16615 1 01 חזס םאו

1סומץפ 1120100021 2 620004,15קן ת80106 עס ,006 00106116 106
סיז 002068 תסתק0010 עטס זס} תססהזנקפת1 06 1 .ץ16ט162ס ת10015+ 04

15161 ,0װ16105216 04 1ת11202 600161 צ' 2054 60זסת 106 צט 465100 8

1108 ץסנסקןסנק 1046116000121 200 +120עץעקסס 6ח} 16506045 6016 ) אססם ת10015+ !1200 סטת1
4001 0110גוקן 06} תו 6106 15 41416 4015 {16096טטסחחא זטס 04 2654 406 10 .פאססט טס תז
/106041460 06 תגס ז106סת +12צעקסס זתס1צטס סת חסנתטצ עס} אזסטץ תגתקזס תג 15 16 עס
- 0068 סתטץ שוסתא טסץ }1 עס - /1סטט 4015 ס? +180עץעקסס 2066 תג 10סת טסץ 14

018 1806 60ת020956ס 21 6211 שט עס , 101א 413-256-4900 26 סתסתק שט 5ט 004204 16256קן

בניבנייאָטעק .גדינינקע. גי פעֶלעך"
= === רעדאַקטירפ פון ש. בּאַסטאָמסקי ‏ -

:יי הההיי==

ליוט' פיטשיטערקינם

יו ש.. { ישר
2" 2 . 1 : יו 1
יי א :

, 2 הק 600 עי

(קינדשר פון דער שטייניבצייט)

ייִדיט - העלענע כאַצקעלט

יי

טייר 22

פארלאג ;נײַע יידישע שול'
וילע 6 : 0 ס 5 ס 1939

יי א יי יי יי ריא אי א יי אי יי
יא א א א יי אי א אט בײרי ישאר ר הי =+ יא ט ריז פחמע
שאט = געט א ארי אי יט , יט אי א יו 1 :וו
א אה אי 1 / -שָ 1 י =

- : - -

פח!אז060-26ת .}

"ם 2671 ש 68 |ס

.604868615 .4 :867/18וחטוד

{

94 {סח/ושׁ

3 9/16164 וכה!ש *53סזמצק, .אטזם

,דיי טאַיליע פון שװאַדצן בער"

מיר װעלן זאָ ווידער דערציילן װעגן אַ צװילינג, ועגן אַ בּרודער
און אַ שװועסטער. זי זײַנען ניט קיין האָלענדער. זי האָבּן געלעבּט מיט
אַ פולע, פולע טויזנטער יאָרן צוריק. די ערד איז יעמאָלט אַן אַנדערע
געװען -- ניט קיין שטעט, און אַפילו קיין דערפער זײַנען דאַן נִיס געי
- װוען, די װעלדער זײַנען געװען געדיכט, די טײַכן טיף, אויף די לאָג:
קעס זײַנען געװאַקסן געדיכטע און הויכע גראָזן. די פעלדער און די
װעלדער זײַנען געװען פוֹל מיט ווילדע חַיוֹת. קיין אַנדערע חיות, ניט
קיין װוילדע, זײַנען דאַן נאָך גאָרנישט ניט געװען, |

אוֹיף די לאָנקעס האָבּן זיך געפיטערט גרויסע סטאַדעס װילדע
פערד און ווילדע קי מיט אָקסן. אין די װעלדער האָט געלעבּט דער
שרעקלעכער טיגער. אין די היילן פלעגט זיך אויפהאַלטן דער גרויסער
ישװאַרצער הײלבּער,

די מענטשן זײַנען דאַן אויך גאָר אַנדערע געװען. זי פלעגן לעבּן
אויף בּיימער אָדער אין היילן, פלעגן זיך קײנמאָל ניט װאַשן און ניט
קעמען, פלעגן גיין נאַקעט און אין אַ קאַלטן װעטער זיך פאַרדעקן מיט
אַ פעל פון אַ צוגעהאַרגעטער װוילדער חַיֶה. זי זײַנען געװען שטאַרק,
פּלינק -- פלעגן קענען גוט קלעטערן אויף בּיימער, פלינק לויפן, װײַט
זען און גוט הערן. |

שטיין און שטעקן -- דאָס איז געװוען זייער געצײג און געװער,

דער צווילינג, װאָס מיר װעלן װעגן אים דערציילן, אי געװען
מיט רויטע, פּײַער:רויטע האָר. דערפאַר פלעגט מען זײ רופן; די
שװועסטער--פיַערפליג, און דעם בּרודער--פײַערקעפּל, |

װוּנדערט זיך ניט אויף די נעמען.

זייער טאַטע האָט געהייסן--אָ ד לעראויג, װײַל ער האָט געהאָט +

אַ שאַרפן בּליק װי אַן אָדלער און פלעגט דערזען פון גאָר װײַט דעם
קלענסטן פינטל, זייער מאַמע האָט געהייסן - פלינקער פוס, װײַל
קײינער האָט ניט געקענט אַזױ לויפן, שפּרינגען און קלעטערן װי זיי
דאָרט װוּ זי האָבּן געלעבּט זײַנען געװען נאָך קינדער. האָבּן זײ. -
געהייסן -- שװאַרצער פויגל, לאַנגער טראָט און פױיגלכאַפּ,
עס זײַנען געווען אין היל נאָך עטלעכע מענער. האָבּן זי געהייסן--
אָדלערנאָז, גרויער װאָלף, גרויסער אויער, לאַנגע האַנטי

| = איר מײַנט געװיס, אַז דאָס זײַנען צונעמענישן
-געװען נעמען. פון קיין אַנדערע נעמען האָט מען נִי
גאַנצע פאַמיליע. אָדער .קלאַן" האָט זיך (גערופן : ,די פאַמיליע פון
שװאַרצן בּער". | יי

י ס'איז נאָך געװען אַ בּאָבּע, האָט מען זי גערופן גלאַט אַזױ
-באבע",
| דער פירער פון קלאַן איז געװען אָדלעראױיג--אונדזער צוילינגס
טאַטע. ער איז געװען אַ שטאַרקער און דער בּעסטער יעגער. אויפן
קאָפּ, אויף דער בּרוסט און אויף די פיס זײַנען בּײַ אים געװען פײַער-
רויטע האָר, ער איז געװען א הויכער, אויגן האָט ער געהאַט קליינע
אָבּפֹר שארפע, אויפן האַלדז האָט ער געטראָגן אַ האַלדזבּאַנד פון

בּערישע ציינער.

די באַבּע און די אייניקלער

אַלע דערװאַקסענע מענער און פרויען פון דער פאַמיליע ,שװאַר.
צער בּער" זײַנען אַװעק אויף יאַגד, .

די זון האָט געשײַנט, אירע שטראַלן האָבּן אַרײַנגעלױכטן אין
אַ גרויסער שװאַרצער היל לעבּן װאַלד אויפן הויכן פעלזיקן בּרעג
פוז אַ טיפן און שטראָמיקן טײַך,

אויפן אַנדערן בּרעג האָבּן זיך געהויבּן צום הימ? איבּער די
בּיימער פון װאַלד בּלוילעכע בּערג. די מענטשן פון דער פאַמיליע
.שװאַרצער בער" האָבּן ניט געװוּסט, װאָס עס טוט זיך הינטער די
בּלויע בּערג, לעבּן הייל האָט זיך געבּרענט אַ פײַער, לעבּן פּײַער איז
געזעסן גאָר אַן אַלטע בֹּאָבַּע מיט צעקודלטע גרויע האָר און האָט גע=
בּאַקן אייכלניס. די אַלטע איז געװען פאַרװויקלט אין אַ הירשענער פעל,
זי נעמט אַרױס הייסע ניס פון פּײַער און קנאַקט זיי װי אַ װעווערקע,

בל יעדן שאָרך קוקט זיך די אַלטע אַרוט און װאַרפט צו נײַע
צװײַגן אין פײַעו. װאָס גרעסער דאָס פײַער, אַלץ זיכערער איז זי
אין דער הייל װילדע חַיות. אַפילו די שטאַרקסטע, שרעקן זיך פאַף
אַ פײַער.

איר פאַרשטייט שוין אַליין, אַז פּאַסירט האָט דאָס מיט טויזנטער,
טויזנטער יאָרן צוריק, װוען די ערד און די מענטשן זײַנען גאָר אֵנ=
דערע געװען װי איצט,

פון הינטן גנבענען זיך איבּער די שטיינער צו דער באָבּען צװײי
קינדער, אַ יינגל און אַ מיידל, אַ צווילינג פון אַ יאָר אַ אַכט. זי זײַנען
אָנגעטאָן אין פעלן פון רויטלעכע פוקסן. נאָך רויטער איז דאָס צע-
קודלטע האָר אויף זײערע קעפּ. דאָס איז ,רויטפליג" און איר בּרודער
-רויטקאָפּ'. זי קריכן אַזױ שטיל איבּער די שטיינער, אַז אַפילו דער
בּאָדּעס שאַרפֿע אויערן הערן ניט. אָט זײַנען זי שוין לעבּן איר, מיטאמאָל
שטצלן זיי זיך אָפּ און נעמען בּילן װי צװײ יינגע װעלף,

די בּאָבּע האָט זיך דערשראָקן, זי האָט אַ געשריי געטאָן און איז
אויף אַלע פיר גיך, גיך אַרײַנגעקראָכן אין סאַמע פינצטערן װינקל
יפון. הייל. די ניס פון אירע קני האָבּן זיך צעשאָטן און זיך גענומען
קפקלען פון בּערגל,

יא סאו יי == 7יט ריש

די קינדער האָבּן זיך הילביק צעלאַכט, די בּאָבּע האָט דערהערטי.
זײער געלעכטער און איז מיט אַ גױוסו שטעקן אין האַנט אַרױסגעַ=.
לאָפן פון הייל,

- אָ, איר קליינע'טיגערס,? אי װעל אײַף יבּאַלד אָנכאַפּן און
שוין אָנלערנען װי מיך צו שרעקן|

--די קינדער האָבּן זיך גערײצט מיט דעד אַלטער, זײַנען לאַכנדיק
אַרומגעשפֿרונגען אַרום פײַער.

-- װעסט אונדז ניט כאַפּן, ניין!

די בַּאָבּע האָט זיך פאַרמאַטערט יאָגנדיק נאָך זײ. זי האָט בֹּאַי
פערקט די אױיסגעשאָטענע ניס און אַ געשריי געטאָן צו זײי:

-- קלײַבּט צוזאַמען די ניס, איר רױיטהאָריקע מײַז. דאָס זײַנעז.
די לעצטט ניס, װאָפ-זײַנען איבּערגעבּליבּן פון זומער. איצט װעט מעך
דאַרפן לאַנג װאַרטן, בּיז װאַנען עס װעלן פאַרטיק װערן פרישע ניס..

די קינדער זײַנען געווען נאָך גאָר קליינע, אָבּער זי האָבּן שוין.
געװווסט, - וי שווער עס איז צו געפינען שפּײַז, איבּערהויפּט אין פרי= ‏
לינג, דערפאַר האָבּן זי געפאָלגט דער בּאָבּען און האָבּן גענומען אוים-
קלײַבּן: די צעשאָטענע אייכלגיס,

-- נו, בּורטשע ניט, אַלטע בּאָבּע, װאָס דו היטסט דאָס פײַער
בּאַהאַלט דעם שטעקן, װעלן מיר דיר עפּעס געבּן, מיר האָבּן עס גע*
פּראַכט פאַר דיר, -- האָבּן די קינדער געזאָגט.

דער בּאָבּעס פַּנִים איז ווייכער געװאָרן.

איך ווייס אײַערע שטיק, איר האָט מיר גאָרנישט געבּראַכט, מער=
נישט איבּערגעשראָקן מיך, און איך בִּין אַרײַנגעפאַלן אין די אש -
האָט געענטפערט די בֹּאָבּע.

די מיידעלט איז פלינק צוגעלאָפן צו דער אַלטער, האָט אַרױיסגע=
| כאַפּט דעם שטעקן פון אירע הענט, האָט אים אַרײַנגעװאָרפן אין
פײַער און האָט די בּאָצּען אויף אַ שטיין אַװועקגעזעצט,

דערװײַלע איז דער ייַנגל אַראָתּגעשפּרונגען אין די קוסטעס. אין
אַ מינוט אַרום איז ער שוין געװען צוריק. די ה ענט האָט ער געהאַלטן
פארלייגט אויף הינטן, -אויפן רוקן, י

ער האָט זיך נעשטעלט פאַר דער בּאָבּען און האָט צו איר געזאָגט:

-- אַנו, טרעף, װאָס איך האָבּ אין די הענט, בּאָבּע!

די בּאָבּע האָט גענומען שמייכלען:

-- זאַפטיקע װאָרצלען,

-- ניין, ניט ריכטיק,--האָבּן געלאַכט די קינדער,--טרעף, טרעף1

-- סאָסנאָװע סמאָלע!

-- אויך ניט! -- לאַכן די קינדער
הא 6 -

- די בּאָבּע האָט אַ װײַלע געטראַכט,

- שנעקעט! -- האָט זי געזאָגט...

- אויך ניט:--האָט געזאָגט דער, ײנגל און האָט איר בּאַחיזן שי
גרויסע אײיער. .

דער. בּאָבּעס פָּנִים איז ליכטיק געװאָרן פון פרײַד. זי.האָט, אַרײָנײ.
געלייגט די אייער אין הייסן אַש.

-- מיר װעלן זי אױיסבּאַקן. שוין דרײַ טעג, װי איך עס נאָר
אייכֿלניס.

- זי קינדער האָבּן געמוזט דערציילן, וי אַזױ זיי האָבּן געפונען
די אייער.

זי זײַנען געווען הונגעריק און האָבּן געזוכט װאָרצלען אין װאַלד,
מיטאַמאָל האָבּן זי דערזען אין די קוסטעס ווילדע תזֵירים מיט שרעקײ
לעכע ציינער, זי האָבּן שויז ניט געװאַרט און זײַנען פלינק אַרויפגע-
קראָכן אויף אַ בּוים. די הונגעריקע חַזִירִים האָבן געקוקט אויף די.
קינדער. דער שטיפער רױיטקעפּל האָט זי גענומען רײצן. ער האָט
מיט אַ לאַנגן און דינעם צװײַגעלע אַ קיצל געגעבּן אַ תֲזיר איבּערן שנוק,
די װילדע חַיוֹת האָבּן גענומען קוויטשען און רײַסן מיט די צײנער
די קאָרע פון בּוים. די קינדער האָבּן שויןשַמוֹרָא געהאַט אַראָפּצוקריכן
און האָכּן גענומען שפּרינגען פון אין צװײַג אויף דעם אַנדערן
גוט נאָך,. װאָס די בּיימער װאַקסן נאָענט! איינער פון דעם אַנדערן.
קלעטערנדיק איבּער די בּיײימער האָבּן זײ דערזען אַ נעסט מיט אייער,
די חזירים זײענען שוין ניט געװען, רויטפליג האָט צוגעהאַלטן די
אייער, רױטקאָפּ איז אַראָפּגעשפּרונגען פון בּוים. רויטפליג האָט אים
פאָרזיכטיק דערלאַנגט די אײער. דערנאָך איז זי אוֹיך אַראָפּגע.
שפּרונגען פון בּוֹים און בּיידע זײַנען גליקלעכע געלאָפן אַהײם.

די בּאָבּע האָט זיך געפרייט מיט אירע אייניקלעך,

-- איר זײַט געראָטן אין אײַער טאַטו און מאַמען, ניט אומוזיסט
רופט מען אים אָדלעראױיג" און די מאַמען -פלינקערפוס'. זי לויפט
גיכער פון אַ װינט.

די בּאָבּע האָט אַרױיסגענומען די אייער פון דעם בּרענענדיקן אַש.
זײ זײַנען געװוען זײער הייס, אָבּער די הויט אויף אירע הענט איז
געווען אַזױ האַרט, אַז זי האָט אַפילו געקענט האַלטן הײיסע קוילן,

די בּאָבּע האָט דערלאַנגט איין איי דער .רויטפליג", די הויט אויף
אירע קינדערשע הענט איז נאָך געװען וייך. רויטפליג האָט דערי
פילט אַ בּרען און האָט מיט אַ געשריי אַרױסגעװאָרפן דאָס איי,

= ? פאט

רױטקעפל האָט געװאָלט בּאַײַזן, אַז אים אי דאָס אָרנישט;
ער ! האָט א כאַפּ געטאָן דאָס הייסע איי, האָט צעבּראָכן דעם שאָלעכץ
און האָט עס אויף גיך אויפגעגעסן. קענטיק, אַז ער האָט זיך פאַרי
בּרענט דאָס מויל און די צונג. ער האָט גענומען אויף גיך אַרײַנ=
אָטעמען אין זיך פרישע קאַלטע לופט, אָבּער ער האָט זיך קײַן קרים.
ניט געגעבּן און ניט בּאַקלאָגט זיך, אַז עס טוט אים װײ.

1
4

דעד יום-טוב פון ב'זאַן

דער בּיזאָן איז אַ װילדער אָקס. ער איז זײער גרויס אוֹן שטאַרק
מיט טויזנטער יאָרן צוריק האָבּן זין אויף די לאָנקעס געפיטערט
גרויסע סטאַדעס װוילדע אָקסן, װוען עס פלעגט װערן קאַלט, פלעגן זי
אַריפּערגײן אין װאַרעמע ערטער, װוּ דאָס גראָז בּלײַבּט גרין אַ גאַנצז
װוינטער. אין פרילינג פלעגן זײ זיך אומקערן צוריק אויף זייערע אֵל.
טע פיטער:-פעלדער. אַזױ קומט נאָך איצט אויך פּאָר מיט װילדע צָפון.
הירשן אין אַמעריקע, זומער פיטערן זײ זיך נענטער צום אײַזאָקעט .
אין האַרבּסט, װוען עס װערט קאַלט, גײען זי אַריבּער אין די בּערג
דָרומדיק פון אָקעאַן, דאָרטן איז דער װינטער ניט אַזֹי האַרט.
אין פרילינג קערן זי זיך װידער אום אויף די אַלטע פּלעצער,

יעגער נוצן אויס די צײַט און בּאַפאַלן די הירשן, װען זײ
װאַנדערן.

מיט טויזנטער יאָרן צוריק האָבּן די מענטשן פון די הײלן זיך
געיאָגט נאָך ווילדע אָקסן, דורכן װינטער פלעגן זיי זיך אָנלײַדן געי
נוג הונגער. מען פלעגט זיך ניט קענען דערװאַרטן אויף דער צײַט
ווען די אָקסן װעלן זיך װידער בּאַװײַזן

אַלע יעגער, די דערװאַקסענע מענער און פרויען, זײַנען אַװעק
אויף יאַגד, אין היל זײַנען געבּליבּן די אַלטע בּאָבּע און דער צווילינג.
זי װאַרטן מיט אומגעדולד, עס זאָלן זיך שוין אומקערן די יעגער,

מיטאַמאָל דערהערט רויטקעפל אַ מוקען. ער לויפט אַרױס פון דער
הייל. נאָך אים לויפט נאָך זײַן שוועסטער רויטפליג. װי יונגע ציגן
קריכן זי אַרױף איבַּער די שטײינער אויפן בּערגל, פאַרשטעלן די
אויגן פון דער זון און קוקן אין דער זײַט, פון װאַנען עס הערט זיך
אַ מוקען, |

דער מומו װערט אַלץ שטאַרקער, נענטער.

די קינדער גיבּן פריילעך אַ פײַף און לויפן צו דער בּאָבּען;

-- בּאָבּע, אַלטע בַּאָבּע, די בּיזאָנען גײען! מיר האָבּן זי אַלײן

= 9 =

יי א - אויב אַזױי --זאָגט די בּאָבּע--שטײט נישט ! לײידיק. מט דאַרף
-זיך גרײטן צום יום-טוב. די יעגער װעלן קומען, מוזן זײ געפינען
6 גרויסן פּײַער און פולע קעסלען מיט הייסן װאַסער,

: רויטפליג און רױטקאָפּ האָבּן זיך ניט געלאָזן בּעטן, זײ האָבּן
גענומען שלעפּן צו דערהייל טרוקענע צװײגן, |

| = איצע הערט זשע, װאָסערע קעסלען מיט הייסע װאַסער מען האָט
געגריט; :

: לעבן דער הײל זײַנען געװען. עטלעכע גריבּער, די בֹּאָבּע האָט
געתויסן (אױסגראָבּן. נאָך איינע, מען האָט זי אויסגעלייגט מיט פעלן.
: דערנאָך האָבּן די קינדער געכאַפּט אַ פעל פון אַ װוילדן חזיר און זײ
! זײַנען. געלאָפן צום. טייך. אין דער פעל האָּ זי אָנגעשעפּט װאַסער
און געגאָסן אין די גריבּער, .

| == דערװײַל. האָט די בּאָבּע געלײגט. אין פײַער שטײנער, װען די
שטײַנער האָבּן. זיך גוט אָנגעגליט אין פײַער, האָט מען זי געװאָרפן
אין די גריבּער, װאָס זײַנען שוין געװען פוֹל מיט װאַסער, פון די
הײסע שטיינער איז דאָס װאַסער געװאָרן אַזױ הײס, אַז עס האָט
גענומען קאָכן,

רויטפליג און רױטקאָפּ זײַנען געװען זײער הונגעריק. זײ האָט
זיך געדאַכט, אז מער װעלן זי ניט קענען אויסהאַלטן,

דאָס פײַער האָט געפלאַקערט, דאָס װאַסער האָט געקאַכט.

= די קינדער זײַנען אַרױסגעלאָפן פון דער הייל און האָנּן הילכיץ
אַ פײַף געטאָן.

| פון װאַלד האָט מען זי געענטפערט מיט נאָך אַ הילכיקערן
פײַף. דערנאָך האָט זיך דערהערט אַ טומל, אַ געלעכטער, -

דאָס זײַנען געװען די יעגער. נאָכן פריילעכן געלעכטער האָט מען
געקענט פאַרשטיין, אַז זי גײיען ניט מיט ליידיקע הענט,

די יעגער האָצן זיך'אופגעקעדש..

די יעגער גײען אַהײם צו דער הײל. פרויען און מענער--אַלצ.
טראָגן גרויסע שטיקער פַלייש פון װילדע אָקסן. הי
די. פעלן האָכּן זײ צוזאַמענגעװאָרפן. אין איין אָרט. ‏ שפּעטער.
װעלן די יעגער זיי אױיסשאָבּן און צוגרייטן צום טריקענען . |
די בּאָבּע און די איבּעריקע פרויען האָבּן זיך גענומען בּראָטן
און קאָכן די גרויסע שטיקער פלייש, אַ טייל האָט מען געלײגט אויף.
די הייסע קוילן און דאָס איבּעריקע--אין די גריבּער מיט דעם קאָפע=.
דיקן װאַסער, -
רױיטקאָפּ איז געװוען אַזױ. הונגעריק, אַז ער האָט געבאַפּט 8.
שטיק רויע פלייש און האָט עם גענומעז .סן | -
אַלע האָבּן זיך געזעצט אין אַ קרײַז אַרום פײַער. נאָהידײ.
בּאָבּע איז געשטאַנען אָן אַ זײַט; זי האָט אונטערגעװאָרפן. טרוקענצ
וויצעס אין פּײַער און האָט אַלעמען דערלאַנגט פלייש,
זי האָט אויך אַלײן געהאַלטן אַ בּיין און אים געגריזשעט,.
-‏ פריער האָצן אַלע געגעסן שװײַגנדיק: זײ האָבּך אַ לאַנגע צײַט
געהונגערט, ‏ דערפאַר האָט מען ניט געװאָלט פאַרלירן קײן צײַפט
אויפּן רײדן. - | יי
ווען. אַלע זײַנען שוין געווען זאַט, האָט אָזלעראױג, דעם;צח'= -
לינגט - פאָטער, דערצײלט, װי אַזױ די יאַגד איז צוגעגאַנגעף+
די פרויען האָבּן געשטעלט נעצן פאַר קראָליקעס; דיגרעסערע ײנגלעף
האָבּז געקלעטערט אויף די בּיימער און געזוכט אײיערן די עלטערע -
מענעה האָבּן זיך גענומען אויסשפּירן די וילדע אָקסן, - לאַנג ; לאַנפג
האָבּן זײ קיינעם ניט געזען, מיטאַמאָל. האָט .,אָדלעראױיג" דערהערטל!
מוקען און: דערזען פון: װײַטן. צװײ שװאַרצע פונקטן. דאָס:זײַנען .
געװען די ווילדע אָקסן,. זי זײַנען. געגאַנגען. פאָרזיכטיק; :פאָרויס+=ו
אַן אַלטֹער אָקס, דער פירער, און מיט אים:-צװײ יונגע; װאָס יזײַבען?"
אויף דעה:װאַך; הינטער זי איז. געגאַנגען. די סטאַדעו:. די 2
די יעגער האָבּן זיך בּאַהאַלטן און דערנאָך האָבּן זײ " ששופל
אַראָפּגעקלעטערט פון פעלז צום בּרעג פון טײַך, װוּ זי אָקסן זײַנעך.

2

דער פירער, האָט זיך דערנענטערט, אד אָדלעראױג ; אַרױסגע: 5

ֹ און האָט. אַ װאָרף געטאָן אין אים זײַן שפּיז. דער אָקס
קאָט זִיךְ געשטעלט אויף די הינטערשטע פיס און גענומען שרעקלעך
שרײַען פון װײטאָק. דער יעגער ,גרויסאויער" האָט געװאָרפן אין אים
צוייטן שפּיז, און דער אַלטער אָקס איז געבּליבּן ליגן, די סטאַדע
לזיך אָן פירער פאַרלאָרן און גענומען לויפן אין שרעק. דאַן
בּן די יעגער איבּערגעלאָזן דעם אַלטן אָקס (זײַן פלייש איז געווען
הט),.האָבּן. זיך געװאָרפן אויף די צעשראָקענע קי און צװיי דער-
: געט מיט זײערע שטײנערנע העק,

.{ 6
.{

= |
:5 = גי יי 8
: : אמק
אט יי
:

זיך אָנגעגעסן צו זאַט, האָבּן זיך די קינדער געלײיגט שלאָפן
א די פעלן, די דערװאַקסענע זײַנען נאָך געבּליבּן בּײַם פײַער,
אונדזער צװילינג רױטקעפּל און רויטפליג האָבּן נִיט געקענט
אײַנשלאָפן. . זי זײַנען געלעגן מיט צוגעמאַכטע אויגן און האָבּן זיך
צוגעהערט, װאָס די גרויסע ריידן, |
- שָדלעראויג, זייער פאָטער, האָט געזאָגט;

1 = -- מאָרגן גײי איך אַריבּער דעם טײַך,

טי , -- װווּהין װעסטו גײן 1 האָט .גרויסאויער' געפרעגט,

= - איך װיל װיסן, װאָס עס געפינט זיך הינטער די בּלוילעכע
צערג, װאָס פון הינטער וײ גײט אויף די זון -- האָט געענטפערט
-אָדלעראויג,

| == - אָבּער קיינער פון. אונדזער קלאַן איז דאָך נאָך קײנמאָל ניט

אַריבּערגעגאַנגען אויף יענעם בּרעג און דער פּלאַץ פון אונדזער יאֲגַד
איז אַלעמאָל אויף ד ער זײַט טײַך--האָט זיך אָפּגערופן -לאַנגהאַנט",

+ = - סאיז טאַקע צײַט, מיר זאָלן זוכן נײַע ערטער אויף יאָגד,
באַלד װועלן פאַרבּײַלויפן די הירשן, װעלן מיר מוזן הונגערן. איך
- װעל זוכן נײַע פּלעצער--האָט דערקלערט אָדלעראױיג,

- =-- אוב אַזױ, גײ איך מיט! - האָט געזאָגט פלינקפוס, דעם

! צווילינגס מאַמע -- די בּאָבּע װעט אַכטונג געבּן אויף די קינדער, בּיז
מאַנען מיר װעלן זיך אומקערן,

|‏ רױיטקעפּל האָט שטיל אַ שטופּ געטאָן רויטפליגן או י האָט איר

בעז) זאָג ט אויפן אויער; | :

6 -- איך װעל אויך מיטגײין!

= --זײ װעלן דיך ניט מיטנעמען -- האָט אים רויטפליג אַרײַנגע-

א אין אויער,

= איך װעל שוין גײן. שװײב נאָר--האָט געענטפערט רויסקפפּל-.
| == דאַן גײ איך אויך. מיט-האָט שטיל געזאָנט רױטפליגֿי ,.
די באָבע האָט געפּרודט אָפּרײדן -פון גיין איבּערןטײך. ס'איד.
אַזױֹי געפערלעך. ניט לאַנג האָט זי אַלײין געזען אַ נאָזהאָרן אין טײַך,.
אָדלעראויג האָט בּאַרויִקט די אַלטע: יי א

-- מיר װעלן אַריבּערגײן דעם טײַך אין אַזאַ אָרט, װױ ס'איז ניט
מיף. איך האָבּ דאָך שוין עטלעכע מאָל צוגעהַרגעט הײלבּערן, אַפּילר.
אַ טיגער און אַ נאָזהאָרן. איך שרעק זיך פאַר קײן זאך ניט. ‏ + /;
די בּאָבּע האָט געזען, אַז איבּערריידן אָדלֶעראויגן װעט זי ניט
קענען. דערפאַר האָט זי שוין מער ניט גערעדט, דאק
אָדלעראויג און פלינקפוס האָבּן אָפּגעמאַכט, אַז זי װעלן אַרױס-

ניין פון דער הייל גאָר פרי. זי װעלן מיטנעמען אַ פּאָר פעלן, זײַערע
העק און שפּיזן, | א
זײ האָבּן זיך געלײגט שלאָפן, אין הײל איז געװאָרן גאָר שטיל. ‏ -

. די. עלטערן פאַרטדאַנטן אַ ווייטע רייזע.
די קינדער לויפן איט,

רױטקעפּל האָט זיך אױיפגעכאַפּט פריער פון אַלעמען, אַפילו די
צאָבּע. האָט נאָך געשלאָפן.
דאָס פײַער האָט געפלאַקערט פאַר דער הייל.
רױטקעפּל איז אַרױסגעקראָכן פון אונטערן װאָלפישן פעל. איין
על האָט ער אָנגעטאָן אויף זיך און אַרומגעבּונדן מיט אַ רימען;
די איבּעריקע פעלן האָט ער אַזױ אָנגעװאָרפן אויף זײַן געלעגער,
מע זאָל מיינען, אַז ער שלאָפט אונטער זײי. דערנאָך האָט ער גענומען
זײַן שפיז. רויטפליג האָט זיך אויך אױפגעכאַפּט. רױטקעפֿל
האָט אַרױפגעלײגט אַ פינגער אויף די ליפּן און איר אַזֹ געגעבן
צו פאַרשטיין, אַז זי דאַרף שװײַגן, זי האָט זיך אויך אָנגעטאָן אין
אַ װאָלפישן פעל, האָט אויך גענומען אַ שפּיז און איז צוזאַען מיטן
בּרודער אויף אַלע פיר אַרױסגעקראָכן פון דער הײל.
די קינדער האָבּן אויפגעזוכט לעבּן פײַער אַ פֹאָר שטיקלעך
פלייש פון דער נעכטיקער סעוֹדָה און זײַנען אַװעק צום טײַך,
דער הימל האָט זיך גערויטלט איבּער די בּערג, פייגלען האָבּן
שוין אָנגעהױיבּן זינגען.
-- לאָמיר אַרויפקריכן אויף אַ בּוים, װעלן מיר זען, װוּהין
אָז לעראויג און פלינקפוס װעלן גײן, דאַן װעלן מיר אַראָפקלעטערן
און נאָכלויפן נאָך זײי. :
-- װי מיינסטו, װאָס װעלן זײ טאָן מיט אונדז, אַז זי װעלן
אונדז דערזען! -- האָט רויטפליג געפרעגט,
--זיי װעלן אונדז גוט אָנשלאָגן, אָבּער אַז מיר װעלן שוין זײַן װײַט
פון דער היל װעלן זײ אונדז צוריק ניט שיקן, ס'װעט טאַקע װײ טאָן
פון די קלעפּ, אָבּער דערפאַר װעלן מיר זען אַזױנס, װאָס מיר האָגן
נאָך קײינמאָל ניט געזען--האָט רױטקעפּל געטרײסט זײַן שוועסטערל,
| = זײ זײַנען אַרױפגעקראָכן אויף אַ הויכן בּוים, האַלטנדיק די
שפּיזן און דאָס פלייש. זײ האָצן דאָס אָפּגעטאָן אַזױ פלינק, װי אונדזערע
קינדער לויפן איצט אַרױף אויף אַ טרעפ.
- }14 -=

- = די געדיכטע בּלעטער האָבּן זי פאַרשטעלט פון שרעמדע אויגן.
זֵיי.האָבּן אָבּער אַלץ געקענט זען, גע "ער יע
די ערשטע איז אופגעשטאַנען די בּאָבּע. זי האָט זין' אײַנגעקוקט
אייפן הימל, דערנאָך האָט זי גענומען װאַרפן טרוקענע. צװײַגן. אִין
פײַער אַרײַן. יי
אָט זײַנע; אַרױס פון דער הײל אָדלעראויג און פלינקפוס. אויפן
רוקן טראָגן זײ הירשענע פעלן, אין די הענט האַלטן זײ זײַערע שפּיזן
און העק, פלינקפוס טראָגט אויפן גאַרטל א קירבּעס. דאָס אינגעװײט
פון קירבּעס איז אַרױסגענומען; פאַר אונדזערע יעגער איז דאָס אַזױ
גוט װי אַ טעפּל אָדער אַ פלעשל. גײענדיק גריזשען זײ. בּײנער. זײ
- גײען אויף דעם וועגעלע, װוּ די קינדער האָבּן זיך בּאַהאַלטן אויפן בּוים,
! רויטקעפּל און רויטפליג האַלטן זיך קוים אײַן פון געלעכטער.
- פלינקפוס האָט אַ שאַרף אויער, זי דערהערט עפּעס אַ שאָרך און
זאָגט צום מאַן:
-- װאָס קען דאָס זײַן!
-- אַ וועווערקע--ענטפערט ער,
און זי גייען װײַטער.
די קינדער ונילט זיך נאָך מער לאַכן, אָדלעראױג און פלינקפוס
זײַנען אַראָפּ צום פעלזיקן בּרעג פון טײַך און זײַנען געגאַנגען לעבּן
די בּיימער, אויף דעם אָפענעם פעלד איז געפערלעכער צו גײן דאָ
קען מען זיך אַלע װײַלע בּאַהאַלטן צװוישן די בּײמער,
| די קינדער האָבּן אָפּגעװאַרט, בּיז װאַנען די עלטערן זײַנען אָפּי
געגאַנגען אַ רעכט שטיקל, דאַן זײַנען זײ אַראָפּ פון בּוים און האָבּן
גענומען זיי נאָכגײן. איטלעך מאָל, ווען אָדלעראויג אָדער פלינקפוס
פלעגן זיך אַרנמקוקן, פלעגן די קינדער זיך בּאַהאַלטן צװישן די
בײמער,
רױיטקעפּל און רויטפליג האָבּן געװאָלט טרינקען. זײַ זײנען
אָבּער ניט געלאָפן צום טײַך, מע זאָל זי ניט בּאַמערקן, פון הונגער
האָבן זײ געקײַט די בּלעטער פון די אַרומיקע קוסטעס,
רויטפליג האָט געזאָגט צוֹם בּרודער:
-- לַאָמִיר זי אַ. רוף טאָן: איך בּין אַזױ הונגעריק. איך קען שוין.
מער ניט אויסהאַלטן!
-- אָ, װעלן זי אונדז שלאָגן!--האָט געענטפערט רױטקאָפּ--אָבּער
אויבּ דו קענסט װײַטער ניט גיין, װעל איך אַ רוף טאָן.
דער יינגל האָט צוגעלײגט די האַנט צום מויל און געגעבן
אַ לאַנגן און שטאַרקן פײַף. דאָס איז געװען אַ סיגנאַל. אזוי פלעגן

= 15 -

אעימענעה פוז זפ דער פיל יג װען עס פלענט. יך
סרעפן מ מיט עמיצן אן אומגליק,. : י
אָדלעראויב אוּן פלינקפֿוס האָבן. דערהערט דעם פײַף. און הא
זיף אָפּגעשטעלט, . זי האָבּן זיך אַרומגעקוקט אין אַלֶע זײַטן און האָבּן
בּאַלד דערזען בּיידע קינדער. זיי האָבּן זײערע אויגן ניט געגלױבּט. -

---פון. װאַנען קומט איר}--האָט דער פאָטער שטרענג געפרעגט,

-- פון דער הויל--האָט געענטפערט רויטפליג--מיר װילן אויך וויסן,
/װאָס עס טוט זיך הינטער די בּלוילעכע בּערג אויף יענער זײַט טײַך.
שלאָגט אונדז אָן, אָבּער מאַכט דאָס ניכער, מיר זײַנען אַזױ הונגעריק.

-- בּעסעף לייגט אָפּ די |קלעפּ אויף א צװײיטן מאָל--האָט זיך גע*
צעטן רױיטקאָפּ.

עס האָט קיין זאָך ניט געהאָלפן, אין יענע צײַטן האָט מען ניט
געװוּסט פון רַחמָנוֹת.
| די קינדער האָבּן בּאַקומען קלעפּ אי פון טאַטן, אי פון דער מאַמען.
און נאָך װאָסערע קלעפּ! אָבּער צוריק האָט מען זײ ניט געשיקט.
ס'איז געװען צו געפערלעך, וילדע חַיות האָבּן זי געקענט צערײַסן.
זײ זײַנען דאָך געווען נאָך גאָר קליינע קינדער.

בּײַ אָדלעראױיגן און פלינקפוסן איז אָפּגעגאַנגען דער כֶּעס. אין
דער אָמַתן זײַנען זײ געװען צופרידן, װאָס די קליינע זײַנֶען אַזױנע
העלדישע קינדער, |

-- נו, קומט שוין מיט--האָט געזאָגט דער פאָטער--איר קענט דאָך
קלעטערן אויף בּיימער װי װוטווערקעס.

רױיטקאָפּ אוּן רויטפליג האָבּן זיך פוּן פרייד איבערגעקולועמ.

אַלע זײַנען געװען זייער הונגעריק,

די מאַמע מיט די קינדער זײַנען געגאַנגען צו דער לאָנקע
בּײַם טײַך. דאָרטן זײַנען געװאַקסן ווילדע מערן, דער פֿאָטער איז אַװעק
אין װאַלד,

אויבּ ער װעט עפּעס פאַנגען, װעט ער זײ צורופן און זיי װעלן
זיך צוזאַמענקומען לעבּן גרויסן דעמבּ.

פלינקפוס און דער צווילינג זײַנען געגאַנגען צווישן קוסטעס,
מיטאמאָל איז אַרױסגעלאָפן זי אַנטקעגן אַ גרויסע װאַלדהון, רױיטקאָפּ
האָט אַ װאָרף געטאָן אין איר זײַן שפּיז און האָט זי געטראָפן.
| פלינקפוס האָט אים זייער געלױבּט;
|=--- דו װעסט זײַן אַ גרויסער יעגער,. װי גוט עס איז. װאָס דו
בּיסט מיטגעלאָפן,

רויטפליג האָט דערװײַלע געפונען אין די קוסטעס דער הונס
נעסט מיט גאַנצע זיבּן אייער,

- 16 =

- פלינקפוס האָט געזאָגט;. - יי יי - יע

| -- טאַטע=מאַמע װעלן ניט לאַנג דאַרפן זאָרגן וועגן אײַך. איף.
זײַט אַזױנע העלדישע קינדער. אינגיכן װעט איר שוין נעמען זאָר.
ווענן מיר און וועגן אײַער טאַטן, :
= זי זײַנען צוגעגאַנגען צום גרויסן דעמבּ. פלינקפוס האָט אַרוםײ
געפליקט די הון און צעשניטן זי אויף שטיקער מיטן שטײנערנעם
מעסער. קיין פײַער איז ניט געווען, און זי האָבּן מיט פאַרגעניגן גע=
געסן דאָס רויע תלייש און פאַרטרונקען מיט רויע אײער. -

פאַר אָדלעראויגן האָבּן זײ איבּערגעלאָזן די פּאָלקעס פון דער
הון און צװײ אייער, זי האָנּן אויף אים לאַנג געװאַרט. ער האָט זיך
אומגעקערט מיט אַ געהאַרגעטן קראָליק אופן אַקסל. ער האָט
געמיינט, אַז פלינקפוס און דער צווילינג גייען אויס פון הונגער. ווען
ער האָט דערזען זײערע פריילעכע פָּנימער, האָט ער זיך זײער גע"
װוזנדערט,

מיט שטאָלץ און פרייד האָט אים פלינקפוט דערצײילט, װאָס די
קינדער האָבּן אויפגעטאָן. :

-- איו' װעט שוין קענען אַלײן דורכלעבּן,. דעם טאַטן װעט איר
שוין ניט דאַרפן מער--האָט אָדלעראויג געזאָגט.

אַ געלעגער אויף אַ בוים.

אָדלעראויג, פלינקפוס און דער צװילינג זיינען דעם גאַנצן טאָג
געגאַנגען מיטן בּרעג פון טײַך. זײ האָבּן געזוכט אַן אָרט, װוּ מע זאָל
דעם טײַך קענען אַריבּערגיין, שווימען האָבּן זײ ניט געקענט.
אויף אָװנטבּרױט האָבּן זײ געהאַט אַ קראָליק. זײ האָבּן אים

אויפגעגעסן זיצנדיק אויף א שטיין. דערבּײַ האָבֵּן זי זיך געזעצט
איינע צו די אַנדערע מיט די רוקנס. עס איז אויסגעקומען, אַז זײ
קוקן אין אַלע פיר זײַטן מיטאַמאָל, מע זאָל קענען בּאַצײַטנס בֹאַי
ימערקן אַ געפאַר. |
| = - בּאלד װעט פינצטער װערן-האָט געזאָגט פלינקפוס--װוי װעלן
מיר פאַרצּרענגען די נאַכט+

- אויף יעדן פאֵל ניט אין דער הייל--האָט געענטפערט אָדלערי
אויג-אַפילו װען מיר װאָלטן אַ היל געפונען, װײַל דאָרטן קען מען
זיך צוזאַמענטרעפן מיט אַ הײלנּער. ר

-- מיר קענען אָבֶּער אויך ניט נעכטיקן אויף דער הוילער ערדי-
האָט געענטפערט פלינקפוס. -- דאָ קענען ! מיר אַרײַנפאַלן אין די

ציינער פון אַ טיגער.

אָדלעראויג האָט אַראָפּגענומען פון גאַרטל זײַן שטײנערגעם
מעסער און געהייסן פלינקפוסן און דעם צווילינג אָנשנײַדן אין װאַלד
צװײגן פון װילדע װײַנטרױבּן.

די קינדער זיינען אַװעקגעלאָפן אין װאַלד, האָבּן אָנגעשניטן
אַ גרויסן פּאַק און געבראכט עס צום פאָטער. ער האָט שוין אויך
בּאַװיזן אָנצושניידן אַ גנצע קופּע.

דערנּײַ איז געװאַקסן אַ מעכטיקער דעמב מיט בּרײטע צװײַגן.

-- אויף דעם בּוים װעלן מיר שלאָפן--האָט געזאָגט אָדלעראױיג--
דאָ איז זיכער עס זאָל זיך נאָר ניט פאַרקלײַבן צו אונדז קיין ווילדע
קאַץ, אָבּער איך װעל שלאָפן אויף אײינעם פון די אונטערשטע צװײגן
און װטל אײַך שוין קענען פאַרהיטן פון דער װילדער חיה,
| =--- מיר װעלן זיצן אויף די צװײַגן װי די פיגלז--האָט געפרעגט
-רויטפליג,

פלינקפוס האָט זיך צעלאַכט. זי איז אונטערגעשפּרונגען, האָט זיך -
-אָנגעכאַפּט פאַר איינעם פון די צװײַגן, איז אַרױף אויפן בּוֹים און האָט.
יזיך גענומען פלינק בּאַװעגן אויף זײַן מעכטיקן דיקן שטאַםי ‏ /
-- דערלאַנגט מיר די צװײַגן פון די װײַנטרױבּן, װעל איך אײַך
בּאַװײַזן, װי מיר װעלן זיצן-האָט זי צוגעשריען פון אױיבּן, |
אָדלעראויג האָט איר א װאָרף געטאָן א בּינטל צװײַגן, זי האָט
-געפונען אויפן בּוים אַזאַן אָרט, װוּ די צװײגן זײַנען געװען נאָגט.
איינער לעבּן דעם אַנדערן,
זי האָט אויף גיך אויסגעפלאָכטן צװישן די צװײַגן פון דעמבּ
אַ נעץ, װאָס האָט אויסגעװויזן װי אַ האַמאַק.
-- נו, קריך אַרױיף-האָט די מוטער צוגערופן רויטפליגן -- איך
װעל דיך לײגן שלאָפן אויף דײַן געלעגער,
רויטפליג איז אַרױף אױיבּן, די מוטער האָט אַראָפּגענומען פון
איר די װאָלפישע פעל, האָט עס אױסגעבּעט אויף דער נעץ.
ווען רויטפליג האָט זיך אַנידערגעלײגט, האָט די מוטער זי צוגע=.
-צונדןמיט אַ רימען צום צװײַג, זי זאָל ניט אַראָפּפאַלן. י
פלינקפוס האָט זיך אַראָפּגעלאָזן נידעריקער און האָט גענומען
זוכן אַן אָרט פאַרן ייִנגל, אָבּער רױיטקאָפּ האָט שוין אַלײן געפונען
אַן אָרט צװישן די צװײַגן און גענומען זיך פלעכטן אַ געלעגער.
ידי מוטער האָט אים געהאָלפן, זי האָט אים אויך צוגעבּונדן מיט אַ
רימען, ער זאָל ניט אַראָפּפאַלן,
אָדלעראויג און פלינקפוס האָבּן זיך אויך אױיסגעפּלאָכטן גע=
לעגערס אויף נידעריקערע צװײַגן.
ווען זי האָבּן זיך געלײגט, האָט די מַערב-זײַט פון הימל גע=
פּלאַמט מיט רויטע און געלע פאַרבּן, און די פייגל האָבּן געזונגען
זייערע אָװנטלידער, |

א
6 1

רױטקאָפּ האָט זיך אויפגעכאַפּט. ער האָט זיך געװאָלט אויפהייבּן
פון דער װאָלפישער פעל, אָבּער ער איז געװען פעסט צוגעבּונדן. דאך
ערשט האָט ער זיך דערמאָנט, אַז ער איז ניט אין דער הײל+ ‏ -
- = די זון האָט זיך שויך אויפגעהויבּן פון הינטער די בּלוילעכצ
בּערג אויף יענער זײַט טײַך. | י'

דער ייַנגל האָט אַ קוק געטאָן אויף אונטן און האָט דערזע,
אַז די עלטערן זײַנען שוין ניטאָ. דאַן האָט ער אַ רוף געטאָן רויטפליגן.
זי האָט אויך געװאָלט אַ שפּרונג טאָן פון געלעגער און זי װאָלט
געוויס אַראָפּגעפאַלן, װען זי װאָלט ניט געװען צוגעבּונדן. זי האָט

אויך דערזען, אַז דאָס געלעגער, װו אָדלעראױיג און פלינקפוס זײַנעך
געשלאָפן, איז לײידיק,. | בי

ביידע קינדער האָצן אָנגעהױבּן װײנען. זײערע לונגען זײַנען
געװוען שטאַרקע, און זייער געװיין האָט זיך געהערט װײַט, װײַט. -

װען זי זײַנען אַנטשװיגן געװאָרן, האָבּן זײ דערהערט געשרייען
פון צװויי פאַרשיידענע זײַטן; .אוּ, או, אוּו"

--דאָס איז ניט דעם טאַטנס קול, און דער מאַמעס אויך ניט. װער
קען דאָס זײַן!

די קינדער האָבּן זיך זייער דערשראָקן. זי האָבּן וידער גענומען
שרײַען, און װידער האָט מען זי געענטפערט:

-- אז, אוּ, אוּ!

די קינדער האָנּן ניט געװוּסט, אַז דאָס איז דער װידערקול פון
זײערע אייגענע געשרייען. זי האָבּן געמײנט, אַז די בּיימער און דאָט.
װאַסער רייצן זיך מיט זײי.
| זײ האָבּן זיך צוגעטוליעט צו די פעלן און זײַנען געלעגן גאָר
שטיל, בֹּאַלְֹד האָט זיך דערהערט אַ שאָרך צװישן די קוסטעס און
אַ געשריי;

-- כאָ-אָ-אָ, כאָיאָיאָ, כאָ-אָ אָ! איר האָט זיך שוין אויפגעכאַפּט,
איר, קליינע רויטע פוקסן!

בּיידע רויטע קעפּלעך האָבּן זיך אַרױסגערוקט פון געלעגער.
אָ, האָבּן זי זיך געפרײיט, װאָס די עלטערן האָבּן זיך אומגעקערט !

פּלִינקפוס איז אַרױף אויפן בּוים, האָט זי אָפּגעבֿונדן -

זי זײַנען אַראָפּ אונטן. אויפן גראָז איז שוין געװען אָנגעגרײט
פּאַר זי אַ פרישטיק--צו פיר אייער פון אַ שילדקרעט,
| דאָס האָבּן די עלטערן געפונען אויפן בּרעג פון טײַך דאָס אָרט,
אן די שילדקרעטן לײיגן זיערע אײער,

נאָכן עסן איז מען געגאַנגען װײַטער מיט די פעלן אויף די רוקנס,
אע האָט זיך אַלץ געהאַלטן בּײַם צּרעג פון טײַך און מע האָט געזוכט
עַ גוטן אָרט אַריבּערצוגײן. |

פאַרנאַכט האָט זיך פלינקפוס מיטאַמאָל אָפּגעשטעלט אין דעם
אָרט, װוּ דער טײַך פּאַרקירעװעט זיך,

-- קוקט, קוקט!-האָט זי אויסגערופן--צוויי טײַכן!
- = אַלע האָבן זיך אָפּנעשטעלט און זיך אײַנגעקוקט: דער טײַך האָט
זיך אין דעם אָרט צעטײלט אױף צװײ טײַכן און צװישן זײ איז
אעווען יַ פּאָס טרוקענע ערד,

- 20 =

אַדיבעד א טײך

צוגעקומען צום אָרט, װוּ דער טײַך צעטילט זיך אויף צװ"
:האָט פלינקפוס געזאָגט:

-- דאָ קענען מיר אַריבּערגײן,

זי איז די ערשטע אַראָפּ צום װאַסער. דער גרונט איז געווען
בּאַדעקט מיט שטיינער. דער שטראָמאיז געװען אַ האַסטיקער, אָבּער
דאָס ריינע װאַסער-- דורכזיכטיק און ניט טיף.

-- קומט--האָט זי גערופן דעם צווילינג--גײט נאָך מיר,

פלינקפוס איז לײַכט אַריבּערגעשפּרונגען פון איין שטיין אויף
-דעם אַנדערן, װוּ דאָס װאַסער איז געװען טיפער. די קינדער זײַנען
נאַָכגעגאַנגען, װי לאַנג דער טײַך איז געװען פּלאַך. בּאַלד אָבּער האָט
זיך רויטקעפּל אָפּגעשטעלט אויף אַ שטײן. דאָס װאַסער האָט זיך
מוֹרָאדיק געדרייט צװישן די שטיינער,

רויטפליג איז אויך געבּליבּן שטיין.

-- מִיר קענען ניט שפּרינגען אַזױ װײַט פון אײן שטין צום
אַנדערן--האָבּן זי װיינענדיק געזאָגט,

-- שפּרינגט!--האָט געשריען אויף זי די מוטער פון פאָרנט.

-- שפּרינגט, אָדער איך דערלאַנג אײַך מיטן שפּיז!--האָט געשריען
דער פאָטער פון הינטן.

דער צווילינג האָט זיך געשראָקן פאָרן װאַסער. דאָס איז געװען
נאַטירלעך. זי זײַנען דאָך נאָך געװען אַזױ קליין, און איבּערן װאַסער
זײַנען זײ געגאַנָגען צום ערשטן מאָל,

די קינדער האָבּן געװוּסט, אַז טאַטע-מאַמע שפּאַסן ניט: זי הייסן
שפּרינגען, מוז מען שפּרינגען. זי האָבּן אַ שפּרונג געטאָן.

רויטפליג האָט זיך צוזאַמענגעשטױיסן מיט רױטקעפּלען און בּיידע
זײַנען. אַרײַנגעפאַלן אִין קאַלטן װאַסער,

האָבּן זי בּיידע אויפגעהויבּן אַ געשרײ. דער גיכער שטראָם
האָט זי טאַקע געקענט אַװעקטראָגן. אָדלעראױיג איז אָבּער אַרײַנגע.
שפּרונגען אין װאַסער, אָנגעכאַפּט זי בּיידן מיט זײַנע שטאַרקע הענט
און גענּראַכט צום צװײטן בּרעד.

- 341 -

זי זײַנען געווען נאַס און צעשראָקן, אָכּער די שׂפּיזן האָבּן זײי
אַפילן טרינקענדיק זיך ניט אַרױסגעלאָזן פון די הפנכלעך.

פלינקפוס האָט זיך צעלאַכט קוקנדיק אויף זי -

-- איר זעט אויס װי אַ פּאָר װאַסערמײַז-- האָט זי געזאָגט.

זער צווילינג האָט ניט געלאַכט. זײ איז געװען אַזױ קאַלט
און נאַס. |

אויפן בּרעג, זיי זײַנען אַרױסגעגאַנגען, האָבּן זיך געהױיבּן
הויכע פעלזן װי גלײַכע װענט.

-- לאָמיר אַרויפקלעטערן אויף די פעלזן -- האָט געזאָגט פלינק-
פוס--דערפון װעט איר זיך דערװארעמען.

קריכן אויף די פעלזן איז געװען שװער. אָבּער װאָס האָבּן זי
דערפאַר דערזען פון דאָרטן? זיי האָבּן געזען דעם לאַנגן, לאַנגן װעב
פון בּײדע קליינע טײַכן און דעם גאָר לאַנגן װעג פון דעם גרויסן טײַך.
װאָס איז געװאָרן פון בּיידע קליינע. אויף די בּרעגעס פון גרויסן טײַך
האָבּן זיך געצויגן געדיכטע פינצטערע װעלדער,

זי זײַנען געווען זײער הינגעריק און האָבּן געקוקט אויף דעם
פאַס פרד צװישן בּיידע טײַכן, אֶפקֶר װועלן זי דאָרט בּאַמערקן אַ תֵיה
אָדער אַ פויגל װאָס מע קען פאַנגען.

רויטפליג האָט אויסגעשריען.

-- אִיך זע עפּעס, עס איז װײַס און שפּרינגט צװישן די פעלזן.

-- דאָס זײַנען הירשן. איך זע זי אויך--האָט אָדלעראױג געזאָגט--
טאַכט א פײַער און איך װעל זיך אַרונטערלאָזן אונטן. |

מאַכן פײַער איז געוען ניט אַזױי גרינג. פלינקפוס האָט געפונען
אַ שטיק ווייכע האָלץ. מיטן שטײנערנעם מעסער האָט זי געמאַכט
אין דעם אַ קליינע גריבּל, דערנאָך האָט רױיטקאָכּ אויפגעזוכט אַ שטעקל
פון האַרטן האָלץ. די מוטער האָט מיטן מעסער עט פאַרשניצט.
דעם שפּיץ האָט זי אַרײַנגעשטעלט אין גריבּל, האָט זיך געשטעלט
| אויף די קני און גענומען דרײען דעם האַרטן שטעקל אין װײכן האָלץ.
דערװײַל האָט רויטפליג געפונען שטיקעלעך פון טרוקענעם מאָך. װען
פון האָלץ האָט גענומען גײן אַ רויך, האָט זי אונטערגעלייגט די שטיקע=
לעך מאָך. די מוטער האָט אַלץ געדרײט און געדרײט. דער רויך איז
געװאָרן געדיכטער. בּאַלז האָט זיך בַּאַיזן א פײַערל, איצט האָט שוין.
רויטפליג אונטערגעלײיגט טרוקענע בּלעטער אויך. דאָס פײַער האָט
זיך פונאַנדערגעפלאַקערס און דאַן האָט שוין רױטקאָפּ אונטערגעלײגט
טרוקענע צװײַגן, :

אָדלעראױג האָט זיך אומגעקערט מיט אַ געהַרגעטן יונגן הירשעלע..
מע האט זיך זאָט אָנגעגעסן. דערנאָך האָט מען אױיסגעשפּרײט די

- 22 =

װאָלפישע פעלן אויפן פעלז און מע האָט זיך געלײיגט שלאָפן לעבּן
פײַער, ס'איז געװען װאַרעם און זיכער, װײַל װילדע חַיות שרעקן זיך
פאַר פײַער.

0
+ *

אין דער פרי איז מען געגאַנגען װײַטער. זי זײַנען דערװײַלע
{ אַריבּערגעגאַנגען נאָך אַ טײַכל. איצט האָט מען געדאַרפט אַריבּערגײן
דעם צװייטן. פון הירש איז נאָך איבּערגעבּליבּן פלייש. יעדער האָט
צוגעבּונדן צום רוקן אַ שטיק אוֹן מע האָט זיר געלאָזן אין וועג אַרײַן.

דער צװײטער טײַך איז געווען טיפער פאַרן ערשטן. לעבּן בּרעג
האָט רױיטקאָפּ דערזען עטלעכע שילדקרעטן. זי האָבּן זיך געװאַרעמט
אויף דער זון ליגנדיץ אויף א קלאָץ. דער קלאָץ איז, װײַזט אויס,
פריער געשװומען איבּערן טײַך, דערנאָך האָט ער זיך פאַרטשעפעט
מיט אַ צװײַג? און גיז געבּליבּן ליגן לעכּן בּרעג. דער צווילינג האָט
זיך שוין ניט אַז געשראָקן פאַרן װאַסער װי פריער,. רױיסקאָפּ האָט
געװאָלט פעַנגען ט ש לדקרעט. ער האָט אָנְגעװיזו רויטפליגן אויף
די שילדקועטן און האָט געזאָגט צו אים: - קום!

רויטפליג האָט פארשט;נען, װאָס ער מיינט. בּיידע זײַנען אַרײַן
אין װאַסער און האָבּן גענומען גיין צום קלאָץ. די שילדקרעטן האָבּן
דערשפּירט, אַז די קינדער גײען צו זיי; װי נאָר דער צווילינג איז צף
צום קלאָץ, האָבּן זיך די שילדקרעטן אַראָפּנעגליטשט אין װאַסער
אַרײַן, מיטאַמאָל האָט רויטקאָפּ דערפילט אין װאַסער אַ שטאַרקן בּיס
אין גרויסן פינגער פוֹן פוס. ער האָט געגעבּן אַ קװיטש. רויטפליג
האָט ניט געװוּסט, װאָס מיט אים איז. אָבֶּער זי האָט אויך אָנגעהױיבּן
קװיטשען. בּיידע האָבּן זיך אַנגעבאפּט פאַרן קלאָץ און האָבּן געװאָלט
אַרױפגראַבּלען זיך אויף אים. דער קלאָץ האָט זיך אַ שאָקל געטאָן.
דער שפּיציקער: צװײַג, װאָס האָט אים פאַרהאַלטן, האָט זיךְ אָפּגֶע=
טשעפּעט. און דער קלאָץ האָט אָנגעהױיבּן שװימען אַראָפּ װאַסער מיט
בּײדע קינדער, װאָס האָבּן זיך געהאַלטן פאַר אים,

אָ, האָבּן זיי געשריען, געיאָמערט! אויפן קלאָץ האָט דער צװול-
לינג ניט געקאָנט זיך אַרױפּכאַפּן, װײַל שװימענדיק האָט ער זיך
געדרײט, די קינדער האָבּן זיך אָבּער פעסט געהאַלטן פאַר אים, װאָס
האָבן זי געקאָנט טאָן } |

רויטקאָפּ האָט מיט אַלע כּוחות געבּריקעט מיט זי פיס, װײַל
ער האָט געװאָלט זיך בּאַפּרײַען פון דעם, װאָס האָט אִים געבּיסן
אין פינגער,

רויטפליג האָט זיד אויר געבּריקעט. זי האָט געװאָלט מיט די

= זי יי

פיס אָנטאַפּן דעם גרונט, אָבּער קײן גרונט אִיז ניט געמען. -
== דער שטראָם איז אין דעם אָרס געמען ניט זײער קײן גיכער,

די קינדער האָבּן ניט פֿאַרשטאַנען, װאָס זײ טוען. אין דער אמָפן
זיַגען זי געשווומען מי עכטע שװימער. אָפּשטופּנדיק דָס װאַסע
פיט די פיס, האָבּן זײ :עשטופּט דעם קלאָץ צום צװײיטן בּרעג,
| = אָדלעראויג און פלינקפוס האָבּן זיך דערװײַלע געיאָגט נאָךר די
-קינדער אַזוֹי גיך, וי נאָר זיי האָבּן געקאָנט. אֶבֶּער דער צװילינג
אאז מיט יעדער מינוט אָפּגעשװוּמען פון זי אַלץ װײַטעד און װײַטער,
שלינשפוס איז שוין אַרײַן בּיזן האַלדז אין װאַסער, און איר װײיסט דאָך,
הי שוער ס'איז צו גײן איבּער א טיפן װאַסער,. די קינדער האָבן
אעשריען און געקנויטשעט און אַלץ געבּריקעט מיט די פיס: זײי האָבּן
סאלש אָנרירן דעם גרונט, דערװײַלע האָט זיך דער קלאָץ מיט איין
מר' על אײַנגעשפּאַרט אין זאַמד, די קינדער האָבּן זיך אָנגעכאַפט אָן זל
צװגן פון בּוים, װאָס זײַנען געהאַנגען איבּערן װאַסער, און האָבּן זיך
אַרױספּעפּאַפּט אויפן, בַּרעג,

אָזילעראויג און פלינקפוס האָבּן דערװײַלע אויך באַדיזן צו דער

גיין בּיזן בּרעג. זי אפנען בּאַלד צוגעלאָפן צו די קינדער. אַלע זײַנען
:געודען גליקלעך, װאָס מע איז געװונט און גאַנץ און אויפן אַנדערן
בּרעג.

די בוים-לענטשןן.

אָדלעראויג, פלינקפוס און דער צווילינג זײַנען געגאַנגען מיטן
בּרעג פון טײַך, זי האָבּן זיך אַרומגעקוקט װי. אַזױ אַריבּערצוגיין די
גלײַכע גרינע לאָנקע און גיכער צוקומען צום װײַטן גרויסן װאַלד,
אין װאַלד קאָן מען זיך לײַכטער בּאַהאַלטן פון װילדע חַיות.

בּאַלד האָבּן זײ דערזען אַ סטעזשקע. זי האָט געפירט צום װאַלד,

אָדלעראויג האָט זיך אײַנגעבּױגן און אויפמערקזאַם בּאַקוקט די
שפּורן פון טריט אויף דער נאַסער ערד,

- צי גײען ניט דורך דאַנען חַיות װאַסער טרינקען ז--האָט גע.
פרעגט פלינקפוס.

-- די שפּורן זײַנען ענלעך אויף אונדזערע, אין די ועלדער װוינען
מענטשן. אָט איז אַ שפּור פון אַ מענטשלץכן פוס. -- האָט געענטפערט
אָדלעראויג. |

פלינקפוט האָט מיט שרעק זיך אַרומגעקוקט.

אין יענע צײַטן, מיט טויזנטער יאָרן צוריק, האָבּן זיך מענטשן
פון פאַר שיידענע קלאַנען (גרויסע פאַמיליעס) זעלטן געטראָפן אײנע
מיט די אַנדערע, און װען מע פלעגט זיך שוין יע צזאַמענשטױסן,
פלעגן זיך אָנהייבּן בּיטערע געשלעגן איבּער די ערטער פאַר יאַגד
און פישפאַנג, מען פלעגט װעלן אַרױסשטױסן אײינע די אַנדערע,

-- לאָמיר בּעסער גיין מיטן בּרעג פון טײַך און ניט פאַרגיין אין
װואַלד! -- האָט פלינקפוס פאָרגעלייגט,

אָדלעראויג האָט איר אָן װערטער אָנגעװיזן אויף צװײי מאַמאָנטן,
װאָס האָבּן זיך געפיטערט אויפן גראָזפעלד.

מאַמאָנטן--דאָס זײַנען ריזיקע העלפאַנדן מיט גװאַלדיקע ציינער.
(איצט זײַנען שוין קיין מאַמאָנטן ניטאָ. זײ זײַנען אױסגעשטאָרבן. :
מע האָט נאָר געפונען זײערע ריזיקע סקעלעטן)
| = זי האָבּן בּאַשלאָסן צו גיין מיטן ראַנד פון װאַלד און ניט פאַר.
לירן פון אויג דעם טײַך, י-

אָדלעראויג איז געלאָפן פאָרויס מיט זײַן שפּיז אין דער האַנטן

= יי

= = - לויפטו--האָט אויסגעשׂריען אָדלעראויג.

די קינדער און פלינקפוס זײַנען געװען אין גרויס שרעק, אָבּער
זא האָבּן אין אַלץ נאָכגעטאָן דעם פאָטער, -

י די פרעמדע מענטשן זײַנען געשטאַנען אויפן בּרעג פון אַ הויבן
שפּיציקן פעלז. זייַער אויסזען איז געװען שרעקלעך. װען מע טרעפט
איצט אַזױנע מענטשן,. װאָלטן מיר געמיינט, אַז דאָס זײַנען חַיות.

| בּאַװאַקסן מיט טונקעלע האָר, קליינע אויגן, נידעריקע שטערנס,
-קורצע פיס, לאַנגע שטאַרקע הענט, גרויסע שאַרפע צינער, װאָס
-די מענטשן האָבּן געגרילצט מיט זײי--אָט האָט איר זײער פּאָרטרעט.

-- לויפט!-- האָט נאָך אַ מאָל אויסגעשריען אַדלעראויג -- מיר
קענען זיר מיט זי ניט אָנהײיבּן שלאָגן, זייער צאָל איז אַזױ גרויס!
| == זיי זײַנען געלאָפן אַלץ װײַטער און װײַטער, עס האָט פאַרכאַפּט
דעם אָטעם. מיטאַמאָל איז אַ פרוי פון די פרעמדע אַראָפּגעלאָפן פון
בּאַרג, האָט אַ כאַפּ געטאָן רויטפליגן און גענומען זי שלעפּן מיט זיך,.
זי איז צוגעלאָפן צו אַ דעמבּ, האָט זיך אָנגעכאַפּט פאַר אַ צװײַג און
שוין געװאָלט אַרויפקלעטערן צוזאַמען מיט רויטפליגן.
| = פלינקפוס האָט מיט אַ געשרײ אַ ריס געטאָן איר טאָכטערל פאָר
האַנט. בּײידע פרויען האָבּן געריסן-דאָס קינד., זיי װאָלטן זי אפשר
צעריטן אויף צװייען, װוען אָדלעראויג װאָלט ניט געטראָפן די װאַלך:
פּרוי מיט זײַן שפּיז. אויף אים האָט זיך אַ שאָט געטאָן אַ האָגל מיט
שטיינער. אָבּער די פרוי האָט אַהילכיקן געשרײ געטאָן, אַרױסגעלאָזן
דאָס קינד פון דִי הענט און איז אַנטלאָפן,
| -- לויפט מיט אַלע כּוחות! -- האָט געשריען אָדלעראויג.

ער האָט אַפילו בּאַװויזן אויפצוהייבּן זײַן שפּיז. אָ, דאָס איז געװען
אַ גוטער שפּיז מיט אַ בּײינערנעם שפּיץ! די װאַלדמענטשן האָבּן נאָך
פֿון אַזױנע געװער ניט געװוּסט, דאָס איינציקע, װאָס זי האָבּן פאַר:
מאָגט, איז געװען אַ שטעקן און אַ שטיין,
| = בּאַלד זײַנען אָדלעראױיג און פלינקפוס מיט די קינדער צוגע-
לאָפן צו גרויסע שטיינער און האָבּן זיך בּאַהאַלטן הינטער זיי,
- = די װאַלדמענטשן זײַנען שוין געווען נאָענט, דאַן האָט אָדלעראויג
אַ כאַפּ געטאָן זײַן שפּיו און מיט אַ מוֹרָאדיקְן געשרײ זיך גע=
װאָרפן אַנטקעגן די װאַלדמענטשן. זײַן שפּיז האָט געטראָפן דעם

= 436 =

- די װאַלדמענטשן האָבּן געלעבּט אויף בּײמער זײ פלעגן זיך"
שַׁפּייזן מיט װאָרצלען, ניס און יאָגדעס. אַמאָל פלעגט זיך זײ אײַנ=
געבּן צו פאַנגען א װילדע חַיה אָדער פאַרגאָרן זי אין נעץ..-

זײ האָבן אַפילי ניט געקאָנט מאַכן קײן פײַער,

די װילדע האָבּן זיך דערשראָקן פאַר אָדלעראויגן, זי האָבּן געײ.
נומען לויפן, ער האָט זיך געיאָגט נאָך זײ, בּאַלד אָבּער זײַנען זי
אַרויפגעשפּרונגען אויף הויכע בּײימער און האָבּן גענומען שפּרינגע.
פון איין צװײַג אויף דעם אַנדערן, פון איין בּוים אויף דעם צװײטן-
אַלץ װײַטער און װײַטער. אין װאַלד איז געװאָרן רויק.

פ 8
5

= ייט

אונדזערע װאַנדערע!י האָבּן ערשט איצט דערפילט, װי הונגערי?
זי זײַנען. צום גליק האָבּן זײ ניט פ-רלאָרן די שטיקער פלייש, װאָס
זי האָבּן געהאַט צוג;בּונדן צום רוקן. |

פלינקפוס האָט צעשניטן אירע פלייש אויף פיר שטיקער און
איטלעכער האָט בּאַקומען זײַן פּאָרציע,

זי זײַנען געװען מיד, אָבּער אָפּשטעלן זיך האָט מען ניט ג9*
קענט. עסנדיק זײַנען זײ געגאַנגען אַלץ װײַטער און װײַטער אױף
מזרח און האָבּן זיך געהױיבּן אויף היגלען אַלץ העכער און העכער.

אָדלעראויג האָט געזאָגט:

-- אוב מיר װעלן זיך אויפהײבּן העכער אין דער זײַט. חוּ דײר
זון גײט אויף, װעלן מיר דערגײן בּיז די בּלויע בּערג, |

איבּערגענעכטיקט האָנּן זײ אויף אַ בּוים,

אין רעכָטן מיטן פון צװײטן טאָג האָנּן זײ דערגרײכט דעפ
העכסטן שפּיץ פון די בּערג, |

קיינער פון זײער קלאַן (גרויסער פּאַמיליע) איז קײנמאָל נאָך ניטי
געווען אָפּגעגאַנגען אַזױ װײַט פון דער הײל און קײנער האָט ניש
געזען דאָס, װאָט עס האָבּן איצט געזען אָדלעראויג, פלינקפוט אוּך
דעד צװילינג. |

עס האָט זיך זײ געדוכט, אַז פאַר זײערע אויגן האָט זיך אויס=
געשפּרײט די גאַנצע װעלט. זי האָבּן געװאָרפן אַ בּליק אויף צורי?
צו מערב צו און האָבּן דערזען אונטער זײיערע פיס גרינע װעלדער
און אין דער בלויער װײַט.- אַ שמאָל זילבּער פּאַסיקל. דאָס איך
געװען זײער טײַך, זײ האָבּן אַ בּליק געטאָן אויף דרום אוּן האָנּך

= = 27 -

- דערזען האסער, ארי פיל װַסער, א זי האָבן זיך אלו ני פא

| געשטעלט; אז עס קאָן זײַן אַזױ פיל װאַסער אויף דער ערד. זיי האָבּן
| ניט געװוסט, װאָס דאָס איז אַזוינס. זי זײַנען אַפילו ניט געװוען זיבער,
| אַז דאָס איז װאַסער. זײי האָבּן דאָך קײנמאָל ניט געהערט װעגן יִם.
יי זי זײַנען געשטאַנען שטיל, האָבּן קוים געאָטעמט פון פאַרון-
זדערונג און אויפמערקזאַם געקוקט אויף דעם, װאָס האָט אױיסגעזען
וי אַ װאַסער. | |

מיטאַמאָל האָט אָדלעראויג ערנסט אויסגערעדט:

-- דאָס איז דער בּרעג פון דער װעלט.

-- לאָמיר גײן צום סאַמע בּרעג.-האָט פלינקפוס געזאָגט:-- אפשר
זועלן מיר דאָרטן דערזען, װוּ די זון בּאַהאַלט זיך, װען עס װערט
פינצטער., |

איר זעס, סאַר אַ געװאַגטע, מוטיקע כרוי פלינקפוס איז געװען,

-- אָפשר שטייען מיר גאָר אויף די בּלויע בּערג, װאָס האָבּן זיך
געזען פון אונדזער היל ז--האָט רױטקעפּל געפרעגט--די בּערג זײַנען
שָבֶּער גאָרניט קיין בּלויע,

{ קוק זיך אַרום. אַלץ איז דאָך בּלוי- האָט זיך אָפּגרופן רויט-

פליג: -- און דאָרטן אויפן כּרעג פון דער װעלט איז אויך אַלץ בַּלוי,
ניט בּלוי איז נאָר דאָס, װאָס איז נאָנט אַרום אונדז
-- מ"ר װעלן געװיס דאַרפן דורכגיין אַ בּלוי לאַנד, איידער מיר
פועלן קומען צום בּרעג פון דער ערד -- האָט געזאָגט רױטקעפּל,
| אָדלעראויג איז געשטאַנען און געשװיגן. זײַנע אויגן האָבּן אניפ:
מערקזאַם אַלץ בּאַקוקט. ער האָט געװאָלט פאַרשטײן, װי אַזױי מע
קומט צום בּרעג פון דער װעלט, און ער האָט זיך געמיט צו געדענקען
| גוט דעם װעג. װען ער האָט אַלץ בּאַקלערט, האָט ער זיך געװענדעט
| צו פלינקפוסן און צום צווילינג;
-- איר זעט יענץ פּאַסיקל ערד! עס װעט אונדז ברענגען צום
- סוף פון דער װעלט,
אָדלעראויג איז געגאַנגען פאָרױס. די מוטער מיטן צװילינג --
נאָך אים. מע איז געגאַנגען איבּער װעלדער, היגלען, קליינע טײַכלעך,
-אלץ אויף דָרוֹם. מען האָט װוידער גענעכטיקט אויף אַ בּדים.
אין אָװנט זײַגען זײ שוין געשטאַנען אויף הויכע פעלזן אויפן
ארעג פון דער װעלט, אַזױ האָבּן זײ געמיינט,
פֿון מזרח און מערב װײַט, װײַט, װוּ דאָס אויג האָט נאָר געקאָנט
דערגרייכן, האָט זיך אױיסגעשפּרײט װאַסער, טונקליבלוי װאַסער
הינטן אין אפון.זײַט האָט זיך הינטער אַ פּאָס װאַטסער געזען אַ װײַטער
-צרעג, און בּערג און װעלדער אויף אים,

| דערװײַל האָט די זון אַפלאַם געטאָן מיט פֿורפֿור-רױט, ד ערנאָך

מיט גאָלד און זי האָט זיך בּאַהאַלטן הינטערן כּרעג פון דער ערד,.
אוּן אויף מזרח אויפן טונקל-בּלויען הימל איז אַרױסגעשװוּמען די
לבנה, אַ בּלײכע און א רונדע, װי װוּנדערלעך דאָס איז געווען איך
זײערע אויגן! נאָך ווונדערלעכער װי אַ חלוםו
= -- אױיבּ מיר װעלן זיך מאָרגן פרי אױפכאַפּן, וועלן מיר זען.
פון װאַנען די זון גײט אויף--האָט פלינקפוס געזאָגט,

זי האָבּן זיך געזעצט אויף די שטיינער און געזען, װי די שטערן
האָבּן זיך בּאַװויזן אויפן הימל, דערנאָך האָבּן זי אױיסגעשפּרײט
אויף די שטײנער די פעלן און זײַנטן אײַנגעשלאָפן.

דאָס גערויש פון װאַסער האָט זי אויפגעוועקט.

עדדציטערניש.

אָדלעראויג, פלינקפוס און דער צװ'לינג זײַנען אַװױי פעסט געי
שלאָפן, אַז זי האָבּן ניט געהערט, װי עס האַמערט דער דונער.
זי האָבּן ניט געזען, װי די לבה האָט זיך בּצַהאַלטן אין די װאָלקנס,
אַפילו די בּליצן האָבּן זי ניט אויפגעװועקט, |

נאָכדעם האָט גענומען גיסן אַ רעגן. גאַנצע שטראָמען האָבּן זיך
געגאָסן פוֹן הימל,

זי האָבּן זיך אויפגעכאַפּט פון קעלט און נאַסקײט.

רויטפליג האָט אַפילו אָנגעהױיבּן צו װײנען.

די גרויסע בּיימער האָבּן זיך געבּוינן צו דער ערד, און מעכי
טיקע כװאַליעס זײַנען אָנגעלאָפן אויפן זאַמדיקן בּרעג; מיטאַמאָל
האָבּן זֵיי דערפילט, אַז די פעלזן, װוּ זי ליגן, ציטערן: דער ציטער
איז געװאָרן אַלץ שטאַרקער און שטאַרקער. די גאַנצע ערד האָס
געציטערט און זיך געטרײיסלט.

זיי איז שוין אויסגעקומען איבערצולעבּן ערדציטערנישן, אָבֶּער
די איצטיקע ציטערניש איז געווען די שטאַרקסטע. עס האָט זיך געי
דוכט. אַז די גאַנצע ערד װעט זיך צעפליען אין שטיקער.

זי האָבּן זיך צוגערוקט נעענטער אײנער צו דעם אַנדערן. די
קינדער האָבּן זי געהאַלטן אין מיטן שטאַרק אַרומגענומען.

מיטאַמאָל האָט זיך דערהערט אַ טראַך און קלעפּ פון פעלון װאָס
פאָלן, אַ ריזיקע כװאַליע האָט זיך אויפגעהויבּן צו די פעלזן, אַזױ װי
זי װאָלט אָנגעלאָפן זײ אַראָפצושװענקפן.

- די קינדער האָבּן אײַנגענורעט די קעפּלעך אין דער מאָמעס

שויס און זי האָבּן געציטערט מיט אַלע גלידער,

ביסלעכװײַז האָט זיך דער װיגט אײַנגעשטילט. די כװאַליעס
זײַנען געװאָרן קלענער, די ערד האָט אויפגעהערט צו ציטערן, דער
דונער האָט זיך געהערט מער ניט פון ערגעץ װײַט. די װאָלקנס זײַנען
אַזױ װי צעגאַנגען. ס'האָט אָנגעהוױיבּן צו טאָגן. פייגל האָבּן אָנגעהױבּן
צו זיגגען.

פלינקפוס האָט אויפגעהויבּן דעם קאָפֿ.

= 30 =

-- קוקט--האָט זי געזאָגט צום מאַן אוּן צום צוילינג -- די פײגל.

זינגען. איך האָבּ געמײנט, אַז עס איז געקומען דער מוף פון דער װעלט, .
אָבּער די װעלט איז גאנץ און מיר אויך. ראט

דאַן האָבּן די איבּעריקע אויך אַוִיפגעהויבּן די אויגן, װאָס זי"
האָבּן פאַרמאַכט פון שרעק, און זי האָבּן דערזען אַזױגס, װאָס זײ.
האָבּן פריער נאָך קײינמאָל ניט געזען: אין מיזרח האָט דער הימ? אי-
בּערּן װאַסער געפלאַקערט װי אַ פײַער, קלײנע ראָזלעכע װאָלקנדלעך.
האָבּן זיך געטראָגן און זײַנען צערונען געװאָרן אין בּלויען הימל.
דערנאָך האָט דער גרויסער פּײַערדױטער בּאָל פון דער זון זיך
אָנגעהױיבּן פּאַמעלעך צו הײבּן פון װאַסער,

שװײַגנדיק און פאַרטראַכט האָבּן זי בּאַגלײט מיט די אויגן די
זון, וי זי האָט זיך אַלץ העכער און העכער געהױיבּן אין בּלויען הימל,
ווען זי איז אין גאַנצן פאַרגאַנגען, האָבּן זי זיך װידער אין שרעק אויסי
געצויגן מיטן פָּנים צו דער ערד.

דאָס האָבּן זי זיך געבּוקט צו דער זון. :

ווען די זון איז אויפגעגאַנגען, איז מיטאַמאָל אַרום אין דער
נאַטור אַלץ פול געװאָרן מיט פרייד. אונדזער פאמיליע האָט זיך
בּאַלד פאַרגעסן אָן דער שרעקלעכער נאַכט, זי האָבּן דערפילט, אַו
זי זײַנען הונגעריק. פון די גרויסע כװאַליעס, װאָס האָנן בײַ דער
נאַכט זיך געגאָסן אויפן בּרעג, זײַנען געבּליבּן לוזשעס. אין איינער
אַזאַ לוזשע איז איבּערגעבּליבּן אַ פיש.

אָדלעראויג איז פלינק אַראָפּגעקראָכן פון פעלז צום בּרעג או
האָט אָנגעכאַפּט דעם פיש.

זי האָבּן אומגעריכט געהאַט גאָר אַ גוטן פרישטיק. *.

די מוטער און די קינדער האָט געצויגן אַהײם, צו דער זיכערער
היל, װי לאַנג מע האָט געגעסן, האָט זיך פלינקפוס טיף פאַרקלערט+
זי איז ניט געװוינט געװען צו טראַכטן, און איר פָּנִים האָט אויס"
געוויזן אַזױ, וי איר װאָלט עפּעס װײ געטאָן. ענדלעך האָט זי געזאָגט:

-- פּאָלגט מיך, מיר װײסן איצט אַזױנס, װאָט קיינער אויף דעה
װועלט װײיס ניט, מיר האָבּן זיך דערװוּסט, װאָס עס געפינט זיך הינ*
טער די בּלויע בּערג. מיר זײַנען דערגאַנגען בּיז צום בּרעג פון דער
װעלט, מיר האָבּן געפונען דעם סוד פון דער זון. מיר אַלײן װײסן, אַז
זי בּאַהאַלְט זיך אין װאַסער, װען עס װערט פינצטער, מער האָבּן מיר
שוין ניט װאָס זיך צו דערװויסן. און אפשר איז אַפּילו געמערלעך צו
װויסן מער. לאָמיר גיין אַהײם ! | יו

--דאָ קען מען זיך נאָך אַפּוֹלע לערנען -- האָט אָדלעראױג :גע*

--מיר װעלן זיך לערנען, װען מיר װעלן גיין צוריק--האָט פלינק=
פוס געענטפערט. | .
| = --אויף יעדן פאַל איז בּעסער צו זײַן אין דער הײים, אין דער
הייל, װען דאָ װעט נאָך ציטערן די ערד -- האָט זיך ארױיסגעכאַפּט
רויטפליג--און מיר געפעלט אַזױ ניט, ווען עס רעגנט און ס'איז נישטאָ
וצ זיך צו בּאַהאַלטן.

-- און מיר װילט זיך אומקערן און דערציילן לאַנגפוסן אַלץ,
װאָס איך האָבּ געזען -- האָט זיך אָפּגערופן רױיטקעפּל- לאַנגפוס בּאַ-
רימט זיך, אַז ער קען אַלץ, אָבּער ער האָט קײנמאָל ניט געוען קײן
בּוים-מענטשן, און קיין ערד-ציטערניש אויך נישט.

אָדלעראויג האָט געשויגן. ער האָט אויפגעהויבּן די פעלן,
אױיסגעטרײסלט זיי און צוגעבּונדן זיך, דער מוטער און די קינדער
צו די רוקנס, דערנאָך האָט איטלעכער גענומען זײַן שפּיז און מע איז
געגאַנגען װײַטער,

אָדלעראויג האָט זי װידער געפירט צו דעם שמאָלן פּאַס ערד,
דורך װעלכן זי זײַנען פריער דורכגעגאַנגען, איידער זי זײַנען גע-
קומען אויף די פעלזן, אָדלעראויג איז געגאַנגען פאָרוֹיס. מיטאַמאָל
האָט ער זיך אָפּנעשטעלט, האָט אַ געשרײי געטאָן און איז געבּליבּן
שטיין מיט בּרייט צעעפנטע אויגן.

דער שמאָלער פּאַס, דורך וועלכן זי זײַנען פריער געקומען אַהער,
איז פאַרפאַלן געװאָרן, אַזױ װי אין יִם פאַרזונקען געװאָרן. זי זײַנען
געװוען אין גאַנצן אָפּגעריסן פון דער ערד, װוּ ס'איז געװען זײער
הייל,

--די. וועלט איז גאָר אַן אַנדערע געװאָרן נאָך דער ערד:ציטערניש,
אַזױ וי זי װאָלט זיך צעבּרעכן,,. און איין טייל איז אַרײַנגעזונקען אין
װאַסער!- האָט אויסגעשריען פלינקפוס- מיב װעלן זיך שוין קײנמאָל
ניט אומקערן אין דער הייל. מיר װעלן שוין דאָ בּלײַבּן בּין טױיט!--
האָט זי צוגעגעבּן מיט אַ געװײן.

רויטפליג האָט זיך אויך פונאנדערגעוויינט.

אָדלעראויג האָט געשוויגן, אַלע האָבּן געקוקט אויפן װאַסער
גרויסע בײמער, אויסגעריסענע מיט די װאָרצלען, האָבּן זיך געטראָגן
אויף די כװאַליעט.

לאַנג זיצן אזוֹי האָט מען ניט געקענט. פריער פון אַלץ האָט מען
געמוזט זוכן שפּײַז. זײ האָבּן זיך אַראָפּגעלאָזן פון די פעלון נענטער
צום װאַסער. צװישן ים:גראָזן האָבּן זי געפונען מושל-חיהלעך. זי האָבּן
זײ געשלונגען גײענדיק. דאָס זײַנען געװען אוישטערנס. זי זײַנען
זייער געשמאַק און זעטיק.

בּאַלד האָט מען געפונען אַן אָרֹט, װאָס איז געװען פאַרשטעלט
פון װינט, און מע האָט פונאַנדערגעלײגט אַ פײַער,

אָפּגעגעסן און זיך אָנגעװאַרעמט, זײַנען אַלע געװאָרן פרײלעכער.

-- קיין תונגער װעלן מיר דאָ שוין ניט לײַדן--האָט אָדלעראױיג?
געזאָגט.

בּאַרוּיקטע זײַגען זי אײַנגעשלאָפן בּײַם פײַער און זײַנען גוטס
געשלאָפן די גאַנצע נאַכט,

דע ר אינדזל.

נאָך דער ערדציטערניש איז אונדזער פאַמיליע געבּליבּן אויף
אַן אינדזל, אויף אַ װוּנדערלעכן אינדז?: פון אַלע זײַטן האָבּן זיך
דאָ געהויבּן שפּיציקע פעלזן, |
ו' אין זאַמד בַּם ברעג האָבּן די קינדער געפונען די זעלטנסטע
יַםמיִהלעך: ראַקעס, קראַבּן, יַם-שטערנס, מעדוזעס.
אין די װעלדער צװישן די פעלון האָבּן זיך געפיטערט װילדע
אָקסן, הירשן,
אין ערגעץ האָבּן זיך דאָ אונדזשרע װאַנדערער ניט אָנגעשטױיסן
אויף קיין שפּורן פון טיגערס, הײל.בּערן אָדער מענטשן,
אין דער דָרומדיקֶער זײַט פונעם אינדזל האָבּן שוין געבּליט װילדע
פרוכטבּײימער און אָנגעפילט זי גאַנצע לופט מיט זײער זיסן רָיה.
רויטפליג און רױטקעפּל? כלעגן גאַנצע טעג אַרומקריכן אויף די
פעלזן און זוכן אין די שפּאַלטן איער פון װוילדע טויבּן.
אײן מאָל האָבּן זי זיך אָנגעשטױיסן אויף אַ גרויסער הייל, וו
עס האָבּן זיך 3האַלטן פון דער ליכטיקער שײַן סאָװעס,
די קינדער האָבּן דאָס דערצײילט דעם פאָטער און דער מוטער,
אָדלעראויג האָט אָנגעצונדן 8 לאַנגן שטעקן און האַלטנדיק
דעם פּרענענדיקן פאַקל אין דער האַנט איז ער מיט די קינדער
אַװעס צו דער הײל פון די סאָװעס, פצרקלײַבן זיך אַהין איז געװען
ניט אַזױי גרינג,. מע האָט געדאַרפט זיך אַראָפּלאָזן פון פעלז װי פון
א גלײַכער אוֹן גלאַטער װאַנט,
| אָדלעראויג האָט דערגרײיכט צו דער הײל, מע האָט אָבּער גע.
מוזט זײַן פאָרזיכטיק, אין אַזאַ היל קענען זיין װעלף אויך, דערפאַר
האָט אָדלעראויג אויסגעשטרעקט ײַן שפּיז. די סאָװעס האָנּן זיף
דער שראָקן פארן פאַקל, מיט הײזעריקע געשרייען זײַנען זײ! אַרױס-
(געפלויגן, |
| = אָדלעראויג איז אָן שרעק אַרײַן אין דער הײל, זי איז געװען
| זיַער גרויס און גערצס, די װענט--פון װײסן קאַלכשטײן,

ושי 34 יי

-‏ אַרױס פון דער היל, האָט אָדלעראויג גענומען קלעטערן אויף-
די אַרומיקע פעלזן, אַזױ װי ער װאָלט עפּטס געזוכט. בּאַלד האָט. ער
מיט אַ פריילעכן קול צוגערופן די קינדער.
: -- איך האָבּ געפונען אַ קװאַל מיט קלאָרן װאַטסעך. די הײל װעט.
זײַן אונדזער היים, קיין בּעסערע און זיכערערע היים דאַרפן מיר ניס--.
האָט ער געזאָגט.

פלינקפוס איז אויך געווען זײער גליקלעך, זי האָט אַ װאָרף גע,
טאָן די הירשענע פעל אויף דער ערד פון דער הײל, האָט אַװעקגשי
שטעלט דעם שפּיז לעבּן דער קאַלכיקער װאַנט.

אַזױ האָט זיך אָנגעהױבּן אַ לעבּן אין דער נײַער היים. ס'איז גע=
בּליבן נאָר איינס צו טאָן - פונאַנדערלײגן אַ פײַער פּײַם צרײַנגאַנג
און צוגרייטן אָװנטבּרױט.

פלינקפוס האָט צעשניטן דאָס פלייש, דער צווילינג האָט געבּדאָטן
שטיקער אויפן פײַער און אָדלעראױג האָט דערװײַלע דורכגעהאַקט
מיט זײַן שטײנערנער האַק אַ װעגעלע צום קװאַל, ס'איז געװלן פאָרי
בּאָרגן צװישן קוסטעס און הויכע גראָזן און גײן אַהין האָט מען גשׂי
קענט אַזױ, אַז קײן אויג פון אַ זײַט זאָל ניט זען.

שטעלט זיך פאָר, װי געשמאַק ס'איז געװען דֶער שרשטער אָוונט.
צרויט בּײַם פֿײַער פון דער נײַער היים נאָך אַזאַ שרערן און געפערי
שֶעבן װעג.

די שפּיל אויפן װאַסער

| װען פלינקפוס האָט זיך אױפּגעכאַפּט, האָט די זון אַרײַנגעשײנט
אי זי סאַמע װײַטסטע װינקעלעך פון דער הייל. די װילדע טרױבּן,
מאָס זײנען געװאַקסן אויף די פעלזן, האָצּן זין געוריגט אוּן זײער
שאָמן האָט געטאַנצט אויף די װענט, |
פון דער היל האָט זיך געזען דער בּלויער יַם. פוּן װײַטן י
זײ פרעגעס פון דער ערד, װוּ זײער אַלטע הײים איז געװען :
מעוועס'") האָצן זיך געדרייט איפּער די כװאַליעס.
- פלינ קפדס װאָט גענומען אַן אויסגעהוילטן קירבּעס אוּן איז אַװצק
שום קװאַל נאָך װאַסער, די איבּעריקע זײַנען נאָך געשלאָפן,
דערנאָך איז זי אַװעק קלײַבּן טרוקענע צװײַגן פאַרן פײַער,
װען דער מאַן און די קינדער האָנּן זיך אױפּגעכאַפּט, האָט ײ
שלין געגרײט דאָס פריע עסן. |
--הײַנט בּלײַב איך אין דער הייל--האָט זי געזאָגט צום אָדלעראויג--
ט'איז אַזױי שווער אַלע װײַלע צו מאַכן דאָס פײַער פון דאָס נײַ. איך
על זיצן בּײַם פײַער און אים אונטערהאַלטן, די פעלכלעך, װאָס די
קינדער טראָגן, זײַנען שוין אַזױ אויסגעריבן. איך װעל פאַר זײ צוײ
פרײטן די הירשענע פעלן, װאָס מיר האָנן נעכטן געבּראַכט,
| -- מיר מוזן צוגרייטן װאָס מער פעלן פאַר דער קאַלטער צײַט,
אָס װעט נאָך קומען. איך װעל זאָרגן װעגן שפּײַז, און דו װעסט
צוגרייטן דאָס עסן, אױסאַרבּעטן פעלן און אונטערהאַלטן דאָס פײער--
האָט געענטפערט אָדלעראויג,
אָדלעראויג איז אַװעק אויף יאָגד,
די קינדער האָבּן געשטיפט לזכּן בּרעג. זײ האָבּן זיך איצט שוין
ניט אַזױ געשראָקן פאָרן װאַסער,
: נאָך יענער שרעקלעכער שטורעמדיקער נאַכט פון דער ערז"
ציטערניש זײַנען נאָך אַלץ אַרומגעשװױּמען איבּערן װאַסער אויסגפי
ריסענע בײימער, אַ סך ביימער זײַנען צוגעשװומען צום בּרעג,

וא . = יו : .

ר יו יי א ; : /

יש 25 0

או ‏ +.. - /-, תַמַּצ -
= ן ,א 0 יי - צע ריט
ריר יי יי א -' :

ר טאן סגעט האנש ול קטאש -ילי יי בי א 1826

-- לאָמיר זיך זעצן אויף זײ און פאָרן, װי מיר זײַנען דעמאָלש
צעפּאָרן אויפן קלאָץ איבּערן טײַך--האָס פאָרגעלײגט רויטקעפל /
רויטפליג פלעגט אַלע מאָל נאָכטאָן דעם בּרודער, הש
- זי האָט זיך געזעצט רײַטנדיק אויף איין פּוים, רויטקעפל =
-אויפן צודײיטן און זיי האָצן גענומען פאָרן. יי יי
אַ ביסל געשװוּמען, אַ ביסל געגאַנגען איבּערן זאַמדיקן גרונשי -
דאָס איז געװען אַזאַ פריילעכע שפַּיל! מערניט די צװײַגן פוך
בּוים פלעגן זיר אַלע וופלע פאַרטשעפען אין זאַמד אָדער ראַצן די פילי
די קינדער האָבּן צוגעשלעפּט די שטאַמען נענטער צום בּרעב
זײ האָבּן געװאָלט אַרומבּרעכן די צװײגן, אָבּער אַנדערע זצנען געװען.
צו שטאַרק, | בי
- -- לאָמִיר זי צוזאַמענפלעכטן אין איינעם - האָט פאָרגעלײיגט
רױטקעפּל.--אפשר װעלן זײ זיך דאַן אַזױ ניט דרײען אין װצַסצרי ,
די קינדער האָבּן אוזאַמענגעפלאָכטן די צװײַגן פון ביידע שטאַמפף
אַזױי, זי זאָלן זיך ניט פאַרטשעפּען אָן גרונט, זײ זײַנען חירסל
אַרױפגעקראָכן אויף די שטאַמען און אַװעקגעפאָרן. יי
זײ האָבּן זיך אַזױ געפרייט מיט דעם אײַנפאַל! -
װען זיי האָכּן דערזען, אַז די שטאַמען האַלטן זיך בּעסער אויפן
װאַסער, זײַנען זײ געװאָרן דרײסטער און האָבּן זיך געלאָזט שװישטן
איבּער אַ טיפערן אָרט. חירה
דאָס איז שוין געװען אײינמאָל אַ שפּיל!

ד ע ר 3 ל'ט.

דעם גאנצן פרימאָרגן זײַנען די קינדער אַרומגעפאָרן. נאָך
| צעסער אין געווען, ווען עס האָט זיך אָנגעהױבּן דער צופלוס.
די לאַנגע כװאַליע האָט אויפגעהויבן דעם פּליט און אַװעקגעטראָגן
| די קינדער װײַט אויפן בּרעג. זי האָבּן געקוויטשעט פאַר פרייף
פלינקפוס איז געװען אַזױ אַרײַנגעטאָן אין איר אַרבּעט, אַן זי
| האָט זיך גאָר פאַרגעסן אָן די קינדער,
דערהערט זייערע געשרייען, איז זי צו צום אַרױסגאַנג פון דער

| הייל, :
דערזען, װאָס זײ טוען, איז זי ניט טויט, ניט לעבּעדיק אַראָמי
געלאָפן צום בּרעג, :

- אֶך, איר, שלעכטע, נאַרישע קינדער!--האָט זי זיך געבּײיזערט
אויף זיי--אַ פיש װעט דאָך אײַך אויפעסן, איר וועט זיך דאָך דער:
טרינקען, אויבּ איר וועט אַזױנס טאָן!

די קינדער האָבן צו איר צוגעשריען פוז װאַסער;

-- אוי, מאַמע, מיר טוען דאָס א גאַנצן פריר... קײן פיש
האָט אונדז ניט אויפגעגעסן, און מיר האָבּן זיך ניט דערטרונקען.
פּרובּיר אַלײן, װעסטו זען, סאר א פאַרגעניגן דאָס איז!

פלינקפוס האָט ניט געװאָלט פּרובּירן, זי האָט זיך אָנגעבּײזערט
און איז צוריק אַרײַן אין דער הייל,

די קינדער האָבּן געמיינט, אַז די מוטער זעט זֵיי ניט, און זײ
האָבּן זיך ווידער געזעצט אויף די שטאַמען. אַ כװאַליע האָט זײ
אויפגעהויבן און זי װידער אַרױסגעװאָרפן אויפן בּרעג.

פלינקפוס האָס זיך ווידער בּאַװויזן מיט א שטעקן אין האַנט,

-- איר פאָלגט מיך ניט--האָט זי געזאָגט--נו, װעל איך אײַך געבּןן
און זי האָט זי גענומען שלאָגן מיטן שטעקן איבּער די נאַקעטע פיס,

די קינדער האָבּן גענומען לויפן צו דער הייל, פלינקפום האָט זי
נאָכגעיאָגט און אַלץ געשלאָגן,
זײ האָבּן אופגעהויבּן אַ ליאַרעם בּיזן הימל,

- 38 -

ט 6
שּ

אין אָװנט האָט זיך אומגעקערט אָדלעראוֹיג, ער האָט געבּראַכט

צװײי לעבּעדיקע קיניגלעך. ער האָט זי געכאַפּט מיט אַ נעץ, /

דער צװילינג האָט זיך אַזױ דערפרײט מיט די קיניגלעך, אַז
מע האָט זיך גאָר פאַרגעסן אָן די קלעפּ,

-- לאָמיר זײ לאָזן לעבּן, : די קיניגלעך ! -- האָכּן זיך געבּעטן די
קינדער -- זײ װעלן ניט אַװעקלױיפן, מיר װעלן זײ צובּינדן פאַר די
היס, |

--מיר קענען אוֹיך אָנבּרעכן שטעקעלעך, אַרײַנהאַקן זי אין
דער-ערד און מאַכן אַ פאַרצאַמונג, די קיניגלעך זאָלן ניט אַנטלױפן.
גִיבּ מיר, טאַטע, דײַן שטיינערנע האַק, װעל איך דאָס מאַכן-- האָט.
רױטקעפּל געזאָגט,

--נעמט די האַק, אָבּער זעט זי צו בּרענגען צוריק אין דער
היל אַרײַן -- האָט אָדלעראויג זי שטרענג אָנגעזאָגט,

דערװײַלע האָט מען די קיניגלעך צוגעבּונדן צו אַ בּוים,

צװײ טעג האָט געדויערט, בּיז װאַנען די קינדער האָבּן געמאַכט
די פאַרצאַמונג. די האַק האָבּן זײ אָבּער פאַרװאָרפן און מע האָט זי
געפונען ערשט אין דרײַ טעג אַרום,

ווען די קינדער זײַנען ניט געװען אין דער הייל, האָט פלינק=
פוס דערצײילט דעם מאַן װעגן פּליט, װאָס זי האָבּן געמאַכט,

-- דו קענסט אים זען אויפן בּרעג, דעם פּליט --האָט זי געזאָגט--
איך מיין, אַז דאָס איז געווען זײער קלוג פון זי צו מאַכן אזא זאך,
זײ האָבּ איך דאָס אָבּער ניט געזאָגט,

אָדלעראויג איז אַראָפּ צום בּרעג, האָט גוט בּאַטראַכט דעם פּליט,
ער האָט אים אַראָפּגעשטופּט אין װאַטער אַרײַן און איז זיך אויף
אים דורכגעפאָרן, ער האָט זי אומגעקערט אין הײל און דעם צװיי
לינג קיין זאַך ניט געזאָגט. די קינדער האָבּן אָבּער בּאַמערקט זײַגצ.
אָפּגעװאַשענע פיס. האָנן זײ גלײַך פאַרשטאַנען, װאָס ער האָט גק=
טאָן, און זי האָבּן זיך איבּערגעװףּנקען, :

אַ גוטע +צ"ײט

דער זומער איז זיך געגאַנגען. ס'איז געװען גענוג פיש,
אוישטערנס, קראַבּן, שנעקעס, װאָרצלען, פייג?, יאגדעס, װילדע
פּלוימען און אַנדערע שמפּײַז,

דער צווילינג און זײערע עלטערן זײַנען דיק געװאָרן,

פלינקפוס איז ניט געגאַנגען אויף יאַגד װי אמאָל, אַזלעראויג
-פלעגט בּרענגען אַזױ פיל, אַז עס פלעגט קלעקן פאַר אַלעמען,
= פלינקפוס פלעגט צוגרײטן שפּײַז, אױיסאַרבּעטן פעלן, אױפפּאָסן.

אויף די קינדער, היטן דאָס פּײַער,
/ | דער צוילינג האָט געהאָדעװעט די קראָליקעס, געפיטערט זײ
אַלֶע טאָג מיט פרישע בלעטער.
בצלד זײַנען צוגעקומען אין שטײַגל נאָך זעקס קראָליקעם.
-מיר קאָנען מאַכן אַ גרעסערע שטײַג און האַלטן מער קראָליקעס-
װאָט געזאָגט אָדלעראויג--דאַן װעלן מיר האָבּן װוינטער װאָס צו עסן,
|==/-דאָס איז אַ גוטער געדאַנק--האָט זיך אָפּגערופן פלינקפוס;--די

קינדער קאָנען זי פיטערן. איך װעל אױפפּאַסן, זי זאָלן ניט פאַרגעסן, ‏ -

אין מיטן ‏ זומער האָבּן זײ שׁוֹין געהאַט אַ גרויסע שטײַג מיט
אַ סך קראָליקעס,
די אײַנװזינער פון אונדזער הײל זײַנען זײער רײַך געװאָרן; זײ
ע פאַרמאָגט אַ פּרעכטיקע היל, אַ פולע פעלן און גאָר פיל שפּײַז,

א

פלינקפוס האָט זיך געמאַכט אַ נאָדל פון בּיין. זי האָט צוזאַמעני
גענייט וײכע פעלן, דאָס האָט זי זיך געגרײיט צום קאַלטן װינטער.
זי האָט אַפילו געמאַכט אַ שיינעם האַלדזבּאַנד פון מוֹשעֶלעך פאַר דער

פײַערפליג און פאַר זיך, שי
| = אײנמאָל זײַנען זי אַלע געזעסן לעבּן דער הײל. האָט פלינקנוס
| געזאָגט ; |

-- מיר האָבּן אַלץ, אָבּער נאָר איין זאַך װילט זיך מיר: עס װאָלט
זיך װעלן, אַז דאָ זאָלן זײַן מער מענטשן, עס זאָל זײַן מיט װעמען
זיך דורכצוריידן, | |

-- איך װאָלט געװאָלט, די בּאָבּע זאָל דאָ זײַן. ‏ איך װאָלט אויף
װעלן װײַזן לאַנגפוסן אונדזערע קראָליקעס - האָט זיך אָפּגערופן
רױטקעפֿל. |

- און איך--מײַן האַלדזבּאַנד -- האָט צוגעגעבּן פיַערפליג,

-- דאָס װאַסער האָט דאָך אונדז פון אַלעמען אָפּגעשניטן!-- האָט
רױיטקעפּל אויסגעשריען. |

{;דלעראויג האָט געשויגן, װי זײַן שטייגער איז געווען, אָבּעף
ער האָט אַלץ געטראַכט װעגן דעם שטאַם, װאָס די קינדער זײַנען
אויף אים אַריבּער דעם טײַך, און װעגן דעם פּליט, װאָס זײ האָכּן
געמאַכט, 2

4 6
4

אין גיכן האָט פלינקפוס בּאַמערקט, אַז אָדלעראױיג גײט אַװעק
אויפן גאַנצן טאָג, אָבּער גאָל אָפט קערט ער זיך אום מיט ליידיקן.

אײינמאָל האָט זי דערהערט דעם קלאַפּ פון זײַן שטיינענער האַק,
אַזױ װי ער-װאָלט געהאַקט אַ בּוים,. פיל האָט זי אָבּער װעגן דעם ניט
געשראַכט, אַ סך טעג נאָכאַנאַנד האָט זי נאָכדעם געהערט דאָס קלאַפּן
פון זײַן האַק. אַזױ װי פון בּרעג האָט זיך דאָס געהערט,

אײינמאָל האָ זי אים געפרעגט;

-- װאָס טוסטו דאָס מיט דײַן האַק! איך הער דאָס קלאַפּן אַלע
טאָג,

אָדלעראויג האָט איר ניט געזאָגט, װאָס ער טוט,

-- מיט דער צײט, אַז איף װעל ענדיקן, װעסטו זען- האָט ער
געענטפערט,

דער צווילינג האָט אויך געהערט דאָס קלאַפּן פון דער האַק, /

זי האָנן בּאַשלאָסן זיך צו דערוויסן, װאָס דער פאָטער טוט, ..

דאָם ערוטטע שימנב

ט

אויף מאָרגן האָבּן זיך די קינדער געשפילט הינטער דעם הײ.
פֿײַערפליג האָט בּאַמערקט א רויך אין װאַלד--אין דעם אָרט, װוּ דאָס
טײַכל פאַלט אין יִם אַרײַן, פון דאָרטן האָט זיך אויך געהערט דאָס
קלאַפּן פון דער האַק. די קינדער זײַנען אַװעקגעלאָפן צום בּרעג.
דער פאָטער האָט געאַרבּעט איבּער אַ שטאַם פון אַ גרויסן בּוים.
בּיידע עקן האָט ער געמאַכט רונדלעך, פון אויבּן האָט ער אָפּגעהאַקט
שטיקלעך האָלץ און דער שטאַם איז געװאָרן פּלאַציק, איצט האָט ער.
װײַזט אויס, געװאָלט אויסהוילן דעם מיטן! ער האָט געהאַקט מיט
דער האַק און ביסלעכװײַז אױיסגעבּרענט דאָס האָלץ מיט פײַער,

אָדלעראויג האָט ניט בּאַמערקט, װי די קינדער זײַנען צו אים
פוגעגאַנגען. --

-- װאָס טוסטו דאָס, פאָטער !--האָט רױיטקעפּל געװאָגט צו פרעגן,

אָדלעראויג האָט אויפגעהערט אַרבּעטן,

-- איך בּין ניט זיכער, צי מיר װעט זיך עס אײַנגעבּן - האָט ער
געענטפערט -- דער פאַר װיל איך װועגן דעם ניט ריידן, אַז איך װעל
אויסהוילן דעם גאַנצן מיטן פון בּוים, װעל איך זען, צי דער בּוים
װעט קאָנען שווימען, ניט דרײענדיק זיך. דאַן װעל איך, קאָן זײַן,
אין אים ארײַנקריכן און פּרובּירן שווימען, װוּהין איך װעל דאַרפן, -

און אָדלעראויג האָט זיך װוידער גענומען הוילן דעם בּוֹים,

די קינדער פלעגן איצטער אַלע טאָג גײן צום כּרעג און קוקן
אויף דעם פאָטערס אַרבּעט.

אײינמאָל האָבּן זײ געזען, װי דער פאָטער װאַרפט אַרױיס שוין
די לעצטע שפּענדלעך פון דעם אויסגעהוילטן בּוים,

-- ווען עס װעט זיך אָנהײבּן דער צופלוס, װעל איך אַראָפּשטופן
דעם קלאָץ אין װאַסער אַרײַן און װעל פרובּירן זיך דורכפאָרן.
אָפּשטופן װעל איך זיך מיט אַ שטעקן-האָט דער פאָטער געואָגט, /

װען דאָס װאַסער איז צוגעקומען, האָט אָדלעראויג אַראָפּג עלאָזן
דעם קלאָץ אין װאַסער אַרײַן און איז נאָכגעגאַנגען האַלטנדיק זיך
פאַר אים. ווען ער איז געקומען צו שַ טיפעו! אָרט, האָט ער געפּרוװט ‏

: אַרײַנקריכן. אין קלאָץ, אָבּער דער קלאָץ האָט זיך איבּערגעדרייט.
און אָדלעראויג איז אַרײַנגעפאַלן אין װאַסער, יי

די קינדער האָצּן זיך צעלאַכט און אַפילן גענומען שפֿרינגעך
פון פרייד,

אָדלעראויג האָט זיך אויפגעהויבּן און פּרובּירט אַ צװייטן מאָל
אַרײַנגײן אין קלאָץ. איצט האָט זיך עס אים אײַנגעגעבּן. דאָס שיפל
האָט זיך נאָך אָבּער אַלץ געדרייט--ניט געװען קיין גלײַכגעװיכט. /-

אָדלעראויג האָט אָנגעשאָטן אין שיפל זאַמד, עס איז געװאָרן
שווערער און ס'האָט זיך שוין אַזױ ניט געדרײט.

ער האָט זיך װידער אַרײַנגעזעצט. .

ער האָט אָפּגעשטופּט דאָס שיפל מיטן שטעקן און גענומען
שווימען אין דער זײַט, װוּ ער האָט געװאָלט, |

דאָס איז געווען אַ פײַערלעכער מאָמענט,

-- איך װעל שווימען נאָנט צום כּרעג און װעל פּרובּירן אַרום*
שװוימען אַרום פעלז--האָט אָדלעראויג געזאָגט צו די קינדער, .

דער צווילינג איז אויף גיך אַרױפגעלאָפן אויפן בּערגל צו דעף
הייל, זיי האָבּן פון אױיבּן געװאָלט בּאַגלײטן דעם פאָטער מיט די
אויגן אויף זײַן גאַנצן װעג,

פלינקפוס איז דערװוײילע געזעסן אין הײל, זי האָט געפלאָכטן.
אַ קויש צו קלײַבן יאַגדעס.
| = ווען די קינדער זײַנען אַרײַנגעלאָפן אין הײל, האָט זי ?'יט זײער
אויסזען גלײַך פאַרשטאַנען, אַז עס האָט עפּעס פּאַסירט ניט קיין
געװיינלעכעס,

-- אויף װאָס קוקט איר דאָס! -- האָט זי זײ געפרעגט,

-- זע, זע! -- האָבּן זי איר געװויזן מיטן פינגער אויפן שיפל,

װאָט אווף אים איז אונטן געפאָרן זייער פאָטער, |

דאָס איז דאָך געווען דאָס ערשטע שיפל, װאָס אַ מענטש האָט
געמאַכט; אויף יעדן פאַל--דאָס ערשטע שיפל, װאָס מע האָט אויף
דעם טײל פון דער ערד געמאַכט. |

פלינקפוס האָט פון אויפרעגונג ניט געקאָנט אויסריידן קיין
װאָרט. װי אַ ציג האָט זי גענומען שפּרינגען פון פעלז צום בּרעג.
די קינדער האָבּן זי קוים געקאָנט נאָכהאַלטן, זי איז געקומען די
ערשטע צום װאַסער, אין לויפן איז זי אַלע מאָל געװען די ערשטע, -

װען די קינדער זײַנען צוגעלאָפן צום װאַסער, איז שוין פלינקף
פוס געשטאַנען אין שיפל צו גלײַך מיט אָדלעראויגן, זי איז קע
געװען זײער אַ געװאַגטע פרוי, פלינקפוס! |

= 44 =

אַ דייזע אויפן שיפל

אָדלעראויג האָט גענומען דעם צװילינג אויף זײַן שיפל זיך
זורכפאָרן,

די מוטער האָט געקוקט אויף זיי פון בּרעג,

פון דעם שִׁיפֹל זײַנען זײ אַלע געװען אַזײ אויפגערעגט, אַז
גליקלעך, אַז זײ זײַנען געבּליבּן אויפן װאַסער בִּיז נאַכט.

די לבָנֹה איז אויפגעגאַנגען, און זײ האָבּן נאָך אַלץ ניט געי
שראַכט וועגן עסן.

עס איז געגאַנגען אַ טאָג נאָך א טאָג, אָדלעראױיג האָט אַלץ
געאַרבּעט אויף זײַן שיפל, ער האָט געפּרוװט פאָון אויף אים
װײַטער פון בּרעג און האָט בּאַמערקט, אַז עס קען שװימען איף
שיפערע ערטער אויך, װוען ער רודעיט מיט אַ שטעקן מיט אַ בּרײיטן
שפּיץ. ער האָט פריער געפּרוּװט רודערן מיט די הענט, דערנאָך
האָט ער געמאַכט מיט זײַן מעסער אַ װעסלע,

מאַכן די ערשטע װועסלע איז געװוען אַ שווערע שטיקל אַרבּעט,

ער האָט אויף דעם געפּאַטערט פיל צײַט, דערפאַר האָט ער זיך
גוט כּאַקענט מיט זײַן אומגעלומפּערטן שיפל., ער האָט זיך אויסגע?
לערנט פאָרן אַזױ, אַז דאָס שיפל זאָל זיך האַלטן גלײַך און זאָל
שויימען אין דער ריכטונג, אין וועלכער ער װויל, עס זאָל שווימען
לאַנגזאַם און גיך,

ער האָט געװאָגט אַרױסצופאָרן װײַט אין יִם אַרײַן, איז צוגע*
פאָרן צו דעם פעלז, װוּ עס האָבּן זיך גענעסטלט מעװעס, ער האָט
געזען, װי עס שווימען פיש אין װאַסער, אָכּער כאַפּן זי האָט ער ניט
געקענט,

ער האָט זיך אומגעקערט אין דער ה"ל און געהײסן, או

יפלינקפוס זאָל אויספלעכטן אַ נעץ פין פּאַסקעס לעדער. ער װעט עס
אַראָפּלאָזן אין װאַסער. אפשר װעט ער דערמיט כאַפּן פיש,

-- געװיס - האָט ער געזאָגט צו דער פרוי: -- מיר פאַנגען
פיט אונדזערע נעצן קיניגלעך, פאַרװאָס זאָלן מיר ניט פאַנגען
קײן פישו

- 44 +=

| = -- אויבּ מיר װעלן קענען פאַנגען פיש, װעלן מיר האָבּן מער.
שפֿײַז, וויפל מיר דאַרפן, וען מיר זאָלן אַפילו ניט גײן אויף יאַגד י
-- האָט אָדלעראויג געזאָגט, יי

פלינקפוס האָט זיך גענומען פאַר דער אַרבּעט. גאַנצע טעג
האָט זי געפּלאָכטן אַ גראָבּע נעץ פון רימענס. אָדלעראיג האָט
געמאַכט האַקנס פון בּיין און האָט זײ צוגעפעסטיקט צו לאַנגע
שטריק פון לעדער. |

4 4
,{

סוף זומער האָבּן זיך די קינדער אויסגעלערנט פאַנגען פיש
אין טײַכל אויף אַ ווענדקע.
דער פאָטער האָט זיי געלערנט פאַרװאַרפן די נעץ אין אַ טיפן
אָרט, פאָרפעסטיקן זי צװישן צװײ פעלזן און פאַנגען פיש. װאָס
שווימען אין דער טיפעניש.
אָדלעראויג האָט ליב געקראָגן זײַן שיפל, ליבּ איז אים געװען
- אַױסצופאָרן אין יָם. ער איז געפאָרן אַרום בּרעג אין אַלע ריכטונגען
און האט שוין בּאַלד געװוּסט אַלע בּוכטעס און אַלע אינדזלעף
אײינמאָל האָט ער געזאָגט צו דער פלינקפוס:
-- איך װעל אָנלאָדן מײַן שיפל מיט שפּײַז אוֹיף עטלעכע טעג.
איך יל זען, צי קען איך ניט פאָרן צו דער ערד, פונװאַנען מיר
זײַנען געקומען, דאָס איז גאָר ניט אַזױ װײַט. איך בּין שוין געפאָרן
אויף מײַן שיפל װײַטער. |
- איך האָבּ מורא, דו װעסט זיך דערטרינקען - האָט זיך אָפּײ
גערופן פלינקפוס -- װאָס װעלן מיר טאָן אָן דיר + |
איר װעט אַליין קענען זאָרגן װועגן זיך. די קינדער קענען פאָנ5
גען פיש אין טײַכל. איר האָט קיניגלעך און אוישטערנס. עס װעס
אײַך גאָרניט פעלן די צײַט, װאָס איך װעל ניט זײַן מיט אײַך =
האָט געענטפערט אָדלעראויג, |
- אָבֶּער מיר װעלן זײַן אַזױי עלנט! -- האָט פלינקפוס געזאָגט!-=
און װי, אַז דו װעסט זיך קיינמאָל שוין ניט אומקעון צו אונדופ.
| - איך װעל זיך אומקערן! - האָט זי אָדלעראויג בּאַרויַקט =
זו װעסט שוין זען! |
פלינקפוס האָט געװוסט, אַז אירע רייד װעלן ניט העלפן. האָט ‏
זי געשויגן. ארי
אויף מאָרגן האָט זי צוזאַמען מיטן צוזילינג געהאָלפן דעם מאַן
אָנלאָדן אין שיפל הירשנפלייש, װילדע פלוימען, אייכלניט, דערנאָך
האָט אָדלעראויג אַרײַנגעלײגט אין שיפל זײַן שפּיז, די שטײנערנע
האַק, האַקנט, רימענס און איז אַלײן אַרײַף ‏ - יי

*

, יו וי יט

בי יש לא ארי ו,

+ 1 1 7 אי

י = -עפֿי. : ר ארי

אבי 14 הא עס ליח יו
5225 24 11 29 שָ יו עו - ה"ע ער

אַלע .דחי זײַנען געשטאַנען אויפן בּרעג און האָבּן אים לאַנג
-צאַגלייט -מיט די אויגן, פיז -װאַנען פוּן שיפל איז געװאָרן א | קליין /
שװאַר פינטעלע. דאַן זײַנען זֵיי אַלע לאַנגזאָם אַרעק צו דער הייל.

ִ*

| נאָר דעם זײַנען פאַרלאָפן אַ פולע אומרויקע טעג און נעכט.

| פלינקפוס האָט װידער אָנגעהױבּן צו גיין אויף יצֵגד,

זי פלעגט מיטנעמען דעם צוילינג און לערנען די קינדער,
= -- אוב איר װעט זיך אויסלערנען צו זײַן יעגער און שטעלן
--פאַנגנעצן אַזױ גיך און גוט, װי איר האָט זיך אויסגעלערנט פאַנגען
-פיש, װעט איר קענען זאָרגן פאַר זיך, װען מיט מיר װעט זיך עפּעס
- שרעפן -- האָט זי געזאָגט,
= מע האָט זיך געמוזט גרײיטן צום װינטער, זײ האָבּן געקליבן
- ניס און צוזאַמענגעלײגט זײ אין אַ קופּע אין װינקל פון דער הײל,
זײ האָבּן אויך אָנגעזאַמלט פיל טרוקענע צװײַגן פאַרן פײַער,
אַזױ זײַנען אַװעק פיר לאַנגע װאָכן, בּאַלד איז אָנגעקומען דער
טאָג װוען עס האָט גענומען בּלאָזן אַ קאַלטער װוינט,
| == ס'איז געװען קענטיק, אַז דער זומער ענדיקט זיך..,
= פלינקפוס און דער צװילינג -זײַנען אַװעק צום בּרעג זאַמלען
-מושל-חֵיהלֶעך אויף אָװױנטבּרױט. זי האָבּן געהאַט מיט זיך אַ קויש,
-פלינקפוס האָט דאָס אויסגעפלאָכטן פון בּייגעװדיקער קאָרע. דער
-קויש איז שוין געווען פול, עס איז געװען אין דער צײַט פון אֶפַּי
פלוס. מיטאַמאָל האָט זיך דאָס װאַטער גענומען הײבּן, און מיט אַואַ
גיפקייט, אַז זײ האָבּן געמוזט נעמען לויפן, כּדֵי זיך צו ראַטעװען
אויף די פעלזן, פּלוצלונג האָבּן זײ דערהערט אַ געשריי הינטער זיך,
פּלינקפוס האָט זיך אַזױ דערשראָקן, אַז זי האָט זיך אַראָפּגעלאָזן
אניפן קויש מיט די מושל-חַיִהלעך,
- = זײ האָבּן א קוק געגעבּן אויפן ים און - האָבּן דערזען זייער
אייגן שיפל, אין דעם איז געשטאַנען אָדלעראױיג און האָט צו זי געי ‏
מאַכט מיט די הענט. אין שיפל האָבּן זיך געזען נאָך דרײ קעם,
עמעט קעפּ דאָס זײַנען געװען, האָט מען ניט געקענט זען.
זי האָבּן איבּערגעלאָזן דעם קויש און זײַנען געלאָפן צום װאַסער,

= מען דאָס שיפל איז צו נענטער צום בּרעג, האָבּן זי דערקענט

: יז דיג גען, זי איז געזעסן אַן איבּערגעשראָקענע אויסן דעק פון שיסל
אי }הו זיך געהאַלטי מיט די הענט פאַר די ברעגעס. הינטער איר.

= חי נאָר דאָס שיפ? איז צו צום צרעג, זײַנען בּיידֶע ייַנגלעך
2 פלינק. {שַרױיסגעשפרונגפן = זײ האָבּן שיר ניט שנידערגעװאָרפן |
די באָבּען, :
ר דעם רויטקעפ? האָבּן זײ געגעבן מיט די קעפּ אַ זעץ אין בּויך, |
= קלאפ אין קאָפּ. די רויטפליג האָבּן זײ אַ שטופ געטאָן אַזױ, אַז זי
- האָט זיך איבּערגעקוליעט,

יי

אָזױ האָבּן זײ אויסגעדריקט זײער פרייד, װאָס מע זעט זיך
|מידער,

= יו אי י ' 0 טיה יו

י : +ו א 1 יהחא ‏ חמ 4ה,
י -' יה יש יז א

יי ע סיא י.י אישנה גנ יקב ,א

אַדלעדאױיג דעדציילט וועגן זייַן דייזע

ווען די בּאָבּע און אָדלעראויג זײַנען אַרױס פון שיפל, האָבּן אַלע
פיר קינדער גענומען שפּרינגען אַרום זײי און שרײַען פון פרײד,

פלינקפוס האָט אויך געטאַנצט מיט זײ.

ווען זיי האָבּן זיך אַ בּיסל אײַנגעשטילט, האָט די בּאָבּע אָנגעכאַפּמַ
דאָס רויטקעפּל און די רויטפליג און זי אַ גוטן טרייסל געטאָן,

- אָ, איר קליינע האָריקע פיסלעך! -- האָט זי אויסגערופן - איר
זײַט גאַנץ און געזונט און פעט װי קראָליקעס!.. און מיר האָט געריסן
דאָס האַרץ, װײַל איך האָבּ ניט געװוּסט, װאָס מיט אײַך איז געװאָרן}

פון יענעם פרילינג-פרימאָרגן, װען די קינדער זײַנען אַנטלאָפן
פון דער הייל, איז שוין אַװעק אַזױ פיל צײַט אַז די קינדער האָבּן פון
אָנהײבּ ניט פאַרשטאַנען, וװועגן װאָס זי רעדט, זיי האָבּן דאַן גאָר ניט
געטראַכט וועגן דעם, װאָס די בּאָבּע קען דערנילן, ווען זי װעט זיך
אַרומזען, אַז זײ זײַנען ניטא,

אָדלעראויג האָט גענומען לאַכן,

-- איך האָבּ געבּראַכט די בּאָבּען, זי ואָל אײַך אָפּגעבּן, װאָס איר
האָט פאַרדינט -- האָט ער געזאָגט -- זי װעט נעמען אַ שטעקן און
אײַך אָנלערנען דערפאַר, װאָס איר זײַט אנטלאָפן און איר אַ װאָרט
ניט געזײגט,

-- איצט װאַרט, בּיז װאַנען איך װעל געפינען א שטעקן- האָט
די בּאָבּע געזאָגט און זי אָנגעקוקט בייזלעך,

די קינדער האָבּן אָבֶּער גוט גװוסט, אַז זי פרייט זיך מיט זײי,
זײ האָבּן זי אָנגעכאַפּט פאר די הענט און גענומען שלעפּן אויפן
בּערגל, שװאַרצפויגל און לאַנגטראָט האָבּן אונטערגעשטופּט דִי באָבּען
פון הינטן, |

אָדלעראויג האט ארויסועצויגן זײַן שיפל אויפן זאמד און איז
צוזאַמען מיט פלינקפוסן געגאַנגען צו דער הייל,

זי האָט געטױאָגן דעם קויש מיט די מושל-חיהלעך,

ווען זײ זײַנען געקומען צו דער הייל?, האָט דאָס פֿײַער פריילעף
געפּלאַקערט. פלינקפוס האָט געװיזן דער באָבּען די קופּע ניס, 97
פעלן און װי אַזױי צוצוגרייטן די מושל-מיהלעך צוֹם עסן,
- = דער צווילינג האָט אַװעקגעפירט די ייִנגלעך װײַזן די קראָליקעס,
דערנאָך האָט געמוזט די בֹּאָבּע גיין זיך אײַנקוקן אויף זײ.

- 48 -

דער אָװנטבּרויט איז געװען א יוםיטובדיקער: געבּראָטענע
הירשנפלייש מיט ים:זאַלץ, מושל-חיהלעך, ניס און ווילדע פלוימען,

נאָכן עסן האָט פליגקפוס געזאָגט צו איר מאַן; |

-- איצט דערצייל אונדז װענן דײַן רײַזע. מיר האָבּן דאָך- אַזױ
לאַנג געלעבּט אליין, אָן דיר,

אָדלעראויג האָט דערצײלט; 2

- איך בּין גיך צוגעפאָרן צום צווייטן בּרעג. דערנאָך האָבּ איך
פארקירעװעט מײַן שיפל צום מַערב זײַט. איך בּין געפאָרן פּאַזע בּרעג
און בּין צוגעפאָרן צו דעם אָרט, װוּ מיר זײַנען דעם טײַך אַריבּערגע-
גאַנגען, ווען מיר זײַנען געגאַנגען אַהער. איך האָבּ געװוּסט, אַז אונדזער
טײַך גיסט זיך אַרײַן אין א גרויסן װאַסער. בּין איך אַרײַנגעפאָרן
אין ערשטן טײַך, װאָס איך האָבּ אָנגעטראָפן. בּײַנאַכט בּין איך גע.
שלאָפן אין שיפל, די ערשטע נאכט האָבּ איך זיך אויפגעכאַפּט פון אַ
וועלפישן געבּיל. איך האָבּ אָבּער אַראָפּגעשטופּט מײַן שיסל אין ‏
װאַסער און זי האָבּן צו מיר ניט געקענט צוקומען,

צוויי טעג בִּין איך געשודמען טרויף װאַסער. אויפן צװײיטן טאָג
האָבּ איך שוין בּאַגעגנט בּאַקאָנטע ערטער. אויפן דריטן טאָג אין
דער פרי בִּין איך צוגעפאָרן צו דעם װעגעלע, װאָס פירט פון טײַך
צוֹ אונדזער אַמאָליקער הײל, גראָד אין דעם משָמענט איו די בּאָבּע
געגאַנגען נאָך װאַסער,

- יע, יע!-- האָט זיך אָפּגערופן די בֹּאָבּע. -- מיר האָט זיך געי
דאכט, אַז איך זע אַ חָלום. איך האָבּ זיך דערשראָקן פאַר דאָס שיפּל,
איך בּין געװען זיכער, אַז אָדלעראויג איז געשטאָרבּן און או דאָס
איז ער געקומען פון. יענער וועלט. איך האָבּ גענומען לויפן צו דעד
| הייל, '

-- דו האָסט געמיינט, אַז מיר זײַנען אַלע געשטאָרבּןז--האָט גע.
פרעגט פלינקפוס, |

-- יע, -האָט געזאָגט די בּאָבּע -- איך האָבּגעמיינט, אַז ש הײל.
בּער אָדער אַ טיגער האָט אײַך צעריסן, איר זײַט אַלע מאָל געװ
שזוינע געװאַגטע,

און װעגן זײי, די שטיפערס, האָט זי געזאָגט, װײַונדיק אויפּן
צווילינג - האָבּ איך גאָרנישט געחוּסט; צי זי זײַנען צװעק מיט אמך,
אדעד 8 טיגער האָט זי צעריסן אין װאַלד,

-- נו, דו זעסט! עס האָט דצָך געלױינט צו זײַן געװצָגט אע
דרײיסט!--האָט זיך אָפּגערופן פליג; פוס און האָט 8 קוק געגעבן אויפן
אָדלעראויגו.. |

. :
= יי א אי יי עי א

זי האָט אים (געהאַלטן פאָרן טאַמע געװאנטן און דרייסטן
: | מענטשן אויף דער װעלט, + :
-- דאָ אויפן אינדזל זײַנען נישטאָ קיין טיגערס און קיין הייל.
| צערן, און שפּײַז געפינט מען גענוג אַלערלײ, פֿאַרװאָס האָבּן די
איבּערילע ניט געװאָלט קומען אַהער, װען דו האָסט זי דאָס דער=
צײלט! -- האָט פלינקפוס געפרעגט דעם מאַן.
זי האָבּן אַלע געװאָלט פאָרן -- האָט אָדלעראויג געענטפערט--
אָבּער מײַן שיפל האָט נִיט געקאָנט אַרײַננעמען אַזױ פיל מענטשן
| דערפאַר בּין איך דאָרטן אַזױ לאַנג געבּליבּן. איך האָבּ זי אויסגע=
| לערנט מאַכן שיפלעך, לאַנגהאַנט, גרויסאויער און גרויװאָלף --
אַלע זײַנען זי איצט בּײַ דער אַרבּעט: זײ מאַכן שיפלעך, זײ װעלן
|קומען אַהער אין פרילינג אָדער זומער,
-- װוי אַזױ װעלן זײ געפינען דעם װעג!- האָט געפרעגט רויט.
קעפּל,
| -- איך האָבּ זי דערקלערט, װי אַזױ צו פאָרן מיטן בּרעג פון יַם
און װי אַזױ אַריבּערצופאָרן אויף אונדזער צּרעג-- האָט אָדלעראויג
געענטפערט-- זי מוזן געפינען אונדזער אינדזל. און אויבּ זיי װעלן
געפינען דעם אינדזל, װעלן זי אונדז אויך געפינען. איך האָבּ זי
דערקלערט, אַז מיר לעבּן גראָד אויף דער זײַט, װוּ די זון גײט אויף
פון װאַסער, |

4 *
א

דערװײילע איז געװאָרן גאָר פינצטער. די היל האָט זיך בֹאַי
לויכטן נאָר מיט דעם ליכט פון שײַטערהויפן, פלינקפוס האָט בֹּאַ*
מערקט אַ װײַסו פּאַס אויפן האָריזאָנט איבּערן װאַסער,
--זע, בּאָבּע!-- האָט זי אויסגערופן, אָנװײַזנדיק אויף דעם װײַטן
פּאַס -- מיר האָבּן געפונען דעם טוֹד פון דער זון און פון דער לבָנָהוּ
זי שלאָפן בּיידע אין װאַסער ! :

די קינדער, די בּאָבּע, אָדלעראױיג און פלינקפוס האָבּן געקוקט,
װי דער װײַסער פּאַס װערט אַלץ ליכטיקער, און מיטאַמאָל האָט
ער זיך אויסגעצויגן װי אַ זילבּערן וועגעלע איבּערן װאַסער,

זײ האָבּן געזען, װי די בּלייכע לְבָנֶה האָט זיך לאַנגזאַם געהויפן
אויפן הימ? און װי עס האָבּן אָנגעהױבּן צו פינקלען שטערן,

-- איך מיין, אַז קיינער אויף דער װעלט אויסער אונדז װ"ס
ניט דעם סוד-- האָט פּײַערלעך בּאַמערקט פלינקפוס.--איר זעטוּ-
דאָ ענדיקט זיך די װעלט. און װײַטער איז שוין ניטאָ חוהין צו גײן,
- - מע קאָן אפשר פאָרן נאָך ערגעץ װוּ אויף מײַן שיפל...--האָס.

| גע ואָגט אָדלעראױיג: -

| = --די גײַסטער פון װאַסער זײַנען אַזױ גוט צו אונדו -- האָט (גע.
- זאָגט פלינקפוס-- מיר דאַרפן צופיל פון זי ניט פאַרלאַנגען. אוב
ס'זיינען אַפילו פאַראַן סודות, װאָס מיר װײסן זײ ניט, דאַרפן מיר
גאָרניט װעלן זיך דערװיסן, |

-- מיט דער צײַט--האָט װידער אָנגעהױבּן אָדלעראויג--קלער איך
נאָך צו פאָרן.. :

אָבּער פלינקפוס האָט אים ניט געלאָזט ענדיקן,

-- ניין -- האָט זי אים ניט געלאָזט ריידן--דו װעסט מער קיינמאָל
ניט פאָרן, דו װעסט בּלײַבּן דאָ מיט אונדז, און מיר װעלן ײַן
גליקלעך,

-- ועןיניט-איז װעלן מיר פונדעסטוועגן פּרובירן אַרױספאָרן--
האָט רױיטקעפּל געזאָגט צו זײַן שוועסטער.

רויטפליג האָט אַ שאָקל געטאָן מיטן קאָפּ:

- יאָ, געװויס װעלן מיר נאָך אַמאָל פאָרן װײַטער!

יע טערט טי יט

י + י

. : - ". 1
: ר אי יי א
= וי יי
: : יו א
: , ? 15 ן דיי הא א יט
1 ר יי יאנג 2 'י. הא דנע

אינ ה אל ט

,די פאַמיליע פון שװאַרצן בער"
די בּאָבּע און די אײניקלעך -
דער יום:טוב פון בּיזאָן -
די יעגער האָבּן זיך אומגעקערט

די עלטערן פאַרטראַכטן אַ װײַטע רײַזע. די קינדער לויפן מיט

אַ געלעגער אויף אַ בּוים -
אַריבּער אַ טײַך = =
די בּוים-מענטשן = =
ערדציטערניש = = =

דער אינדול - - --
די שפּיל אויפן װאַסער- --
דער פּליט - : :
אַ גוטע צײַט - : :
דאָס ערשטט שיפל : -
אַ רײַזע אויפן שיפל - :

אָדלעראויג דערציילט וועגן זײַן רײַזע

==

=

אאביצער.

א)